نام علمی گونه ای معروف از انسان سانان بنام نئاندرتال ها می باشد. این واژه به
 معنی man from the Neander valley ،
 بشر دره ی نئاندر است و دلیل این نامگذاری یافتن نخستین سنگوار ی آنها را در دره نئاندر در آلمان است.
نئاندرتال ها از ابتدای دوره ی زمین شناسی پلیستوسن بین پانصد هزار تا بیست و هشت هزار سال پیش در اروپا و بخش های غربی و مرکزی آسیا زندگی می کرده اند. (در ایران هم زندگی می کرده) 
نخستین سنگواره ی آنها در سال ۱۸۲۹ پیدا شد ولی تا نیمه دوم قرن ۱۹ که سنگواره های دیگری از نئاندرتالها یافت شود، او را به عنوان یکی از گونه های انسان منقرض شده طبقه بندی نکردند.
سنگواره های یافت شده از نئاندرتال ها:
- یک جمجمه ۴۵۰۰۰ ساله در لموستیر فرانسه.تمام خصوصیات مربوط به نئاندرتالها در این فسیل دیده می شود. این نشان می دهد که این خصوصیات ارثی بوده اند نه منحصر به تنها یک نفر. - استخوان فک بالا همراه با دندانها. دندانهای جلویی در نئاندرتالها پوشش ضخیم و سنگینی داشته اند که حتی در سنگواره ی نئاندرتالهای جوان هم این مشخصه به خوبی پیداست. این موضوع می تواند بیانگر این باشد که احتمالا نئاندرتالها از دندانهایشان مانند نوعی گیره برای نگه داشتن و گرفتن اشیا و پوست حیوانات هنگام کارها و ساخت ابزار استفاده می کرده اند. -یک جمجمه ۵۰ هزار ساله در لفراسی فرانسه.
به ادامه مطلب بروید

 

.او ۱۸۰ سانتیمتر قد داشته که نسبت به نئاندرتالها بلند است و بزرگترین مغز یافت شده در سنگواره های انسان را داشته. احتمالا یک دوره سرمای سخت در اروپا باعث مهاجرت نئاندرتالها به خاورمیانه شده باشد. - یک قسمت از جمجمه که بسیار شبیه به نئاندرتالهای اروپایی است در چین پیدا شد. دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که آیا او هومو ساپینس بوده یا نئاندرتال. در صورت نئاندرتال بودن به این معنی است که نئاندرتالها مسافت بسیار طولانیتر از آنچه تصور می شده به طرف شرق کوچ کرده بودند. عمر این سنگواره ۴۰۰۰۰ سال است -یک جمجمه ۵۰۰۰۰ ساله در سال ۱۹۰۸ در فرانسه پیدا شد که مذکر بوده. این مرد نئاندرتالی بیشتر دندانهایش را از دست داده بوده و بررسی سنگواره ی او نشان می دهد که در مدت عمرش بیماریها و صدمات زیادی را متحمل شده. از جمله شکستگی استخوان لگنی که بهبود یافته. آرتریت مهره های پایین گردن و کمر و استخوان لگن و شانه ها.از آنجا که او مدتی با این بیماریها سر کرده است نشان می دهد که نئاندرتالها از بیمارها و افراد پیر مراقبت می کرده اند. -یک جمجمه ۴۵۰۰۰ ساله در دره نئاندر آلمان. -قسمتهایی از یک اسکلت ۶۰۰۰۰ ساله در غار کبارا در اسرائیل. -یک اسکلت ۲۴۰۰۰ ساله متعلق به یک پسر نوجوان هیبرید هومو ساپینس-هومو نئاندرتال در مرکز پرتقال.

بررسی های سنگواره ای و ژنتیکی نشان می دهد که ما و نئاندرتالها از یک نیای (جد) مشترک منشا گرفته ایم و بنابراین آنها را نمی توان به عنوان جد مستقیم هومو ساپینسها به حساب آورد، اما آنها بطور محدود با نیاکان ما هومو ساپیین ها هم ازدواج و تولید مثل داشته اند و پژوهش های ژنتیک وجود بین ۱ الی ۴ درصد ژن مشترک با نئاندرتالها در اروپاییان بویژه مردمان اروپای جنوب غرب دارند ولی این میزان در آفریقایی ها صفر است.

بشر نیئاندرتال قادر بوده که از ابزار سنگی استفاده کند و این مربوط به قسمتی از دوره دوم پارینه سنگی (عصر حجر) است که به نام " ماستیرین Mousterian " شناخته می شود. در این دوره از پُتک برای ساخت وسایل استفاده می کرده اند. پُتک ها معمولا" دو نوع بوده اند. پُتک های سبک تر که از استخوان ، شاخ گوزن یا چوب ساخته می شدند و پُتک های سنگین تر که از سنگ ساخته می شدند. با بررسی آلات و ادوات بی شمار برجای مانده از آنها که در اکتشافات به دست آمده اند، چنین می توان نتیجه گرفت که نسبت به گونه های پیش از خود، بسیار پیشرفته تر بوده اند. آنها زندگی اجتماعی داشته اند و احتمالا" زبانشان مثل زبان انسان های کنونی ، پیچیده نبوده است. در کنار قدرت زیادی که داشته اند، صدمات بدنی زیادی هم به آنها وارد می شده و چنین به نظر می رسد که احتمالا" برای شکار حیوانات بزرگ، مجبور بوده اند که به آنها نزدیک شوند و آنها را گرفتار سازند. لازم به ذکر است که انسان های نیئاندرتال، سلاح های تیز و نیزه مانند نداشته اند و از این حیث با انسان های مدرن متفاوت بوده اند. زن و مرد ، هر دو به شکار می پرداخته اند و آنچه را که به دست می آورده اند با هم تقسیم نمی کرده اند.

این انسان های نخستین، در اواخر عصر یخبندان می زیسته اند و از نظر بدنی، کاملا" با شرایط زندگی در هوای سرد، تطبیق پیدا کرده بودند. هیکل های قوی، قد های کوتاه و بینی های بزرگ جزو این خصوصیات بودند. پاها و بازوان کوتاهی هم داشته اند و کلا" خصوصیات فیزیکی شان به آنها در حفظ گرمای بدن، کمک زیادی می کرده است. حجم جمجمه شان از انسان های کنونی بیشتر بوده و این نشان می دهد که مغزشان نیز بزرگتر بوده است. ضمنا" کاسه سرشان نسبت به انسان های مدرن، کوتاهتر اما دراز تر بوده. از شکل جمجمه شان مشخص است که پیشانیشان به طرف عقب متمایل بوده است. مردهای نئاندرتال قدی در حدود ۱۶۵ تا ۱۶۸ سانتیمتر داشته اند و از نظر بدنی دارای استخوان بندی درشت تر و جثه سنگین تری بوده اند. دست و بازویشان هم قوی تر بوده است. زن ها هم بلندی قامتشان به حدود ۱۵۲ تا ۱۵۶ سانتیمتر می رسیده است.

عمدتا" از گوشت تغذیه می کرده اند اما در کنارش، مقدار کمی هم از غذاهای گیاهی مصرف می کرده اند. یک بررسی که به تازگی منتشر شده نشان می دهد که احتمالا آنها گوشت و سبزیجات را پخته مصرف می کرده اند. البته در بعضی از آنها شواهدی دال بر آدم خواری نیز دیده شده.

برخی بر این باورند که احتمالا" دوران بارداریشان از انسان های مدرن طولانی تر بوده است و نوزادانشان هم به مراتب درشت تر از نوزادان انسان های امروزی بوده اند.

نخستین انسان های نیئاندرتال، حدود ۳۵۰ تا ۵۰۰ هزار سال پیش در اروپا می زیسته اند. در آسیا ، آخرین آثارشان به ۵۰ هزار سال پیش بر می گردد اما در اروپا ، می توان گفت که تا حدود ۳۰ هزار سال پیش هم زندگی می کرده اند و سپس منقرض شده اند. جالب این است که در بین اسکلت های بدست آمده از این گونه ، هیچ کدام در سنین جوانی نبوده اند. چنین می توان نتیجه گرفت که آنها در ایبریای جنوبی ( ایبریا: نام قدیم شبه جزیره اسپانیا و پرتغال )، عمری طولانی داشته اند. احتمال همزیستی بشر نیئاندرتال با بشر مدرن برای مدت بیش از 15 هزار سال، یعنی درست پس از مهاجرت انسان های دانا به اروپا، وجود داشته است. دانشمندان بر این باورند که جمعیت انسان های نئاندرتال، بیش از ۱۰ هزار نفر نبوده است.

انسانهای نئاندرتال قادر به ساخت پناهگاه و استفاده از آتش برای گرم شدن، محافظت و پختن غذا بوده اند.

در مناطق سردتر از پوست حیوانات به عنوان لباس برای گرم کردن خودشان استفاده می کرده اند.

از آنها اثر هنری به جا نمانده و تنها از وسایل ساده برای تزئیین خود و لباسشان استفاده می کرده اند. مرده های خود را دفن می کرده اند ولی مدرکی دال بر انجام مراسم مذهبی برای آنها پیدا نشده. هرچند بعضی از دانشمندان نظری غیر از این دارند زیرا که در گور بعضی از دفن شده ها شیء هم دیده شده.

انسان نئاندرتال در ایران:

بقایای انسان نئاندرتال در ایران، نخستین بار در پاییز سال ۱۳۲۸، توسط یک دیرینه شناس آمریکایی به نام کارلتون کوون، در غارهای بیستون کشف شد، اما تلاش های اخیر پژوهشگران برای دست یابی به نحوه زندگی انسان های اولیه به یافته های تازه ای از این جانداران در ایران انجامیده است.

به نوشته مجله دانش روز، ردپای نئاندرتال های ایرانی که آخرین آنها تا سی هزار سال قبل در غارهای آهکی زاگرس سکونت داشتند، در کاوش های اخیر در غارهای قلعه بزی در اصفهان، کشف شده که اسرار تازه ای از زندگی آن ها در فاصله بین ۵۰ تا ۴۰ هزار سال پیش با خود دارد.

همچنین در بررسی محوطه‌های پارینه سنگی محدوده جغرافیایی "میرک" در حاشیه جنوبی شهر سمنان، یکی از بزرگترین محوطه‌های روباز پارینه سنگی میانی در ایران به وسعت چهل هکتار شناسایی شد. دکتر حامد وحدتی نسب، سرپرست هیأت بررسی و شناسایی با بیان این مطلب به پراکنش غیر قابل شمارش دست‌سازه‌های سنگی در قالب تراشه، تیغه، ریزتیغه، پیکان، سرپیکان و سنگ مادر اشاره کرد و گفت: این دست سازه‌ها با تکنیک لوا لوا (به ضم لام به معنی ضربه به سنگ با روش خاص) که مختص انسان‌های نئاندرتال است، ساخته شده‌اند.

بنا به این پژوهش ها و فراوانی یافته های دیرینه شناسی در سراسر ایران و بنا بر آزمایش سالیابی کاوش های انجام شده دانشمندان به این نتیجه رسیده اند که نئاندرتال ها حدود یکصد هزار سال در ایران و در کنار نیاکان ما انسانها زندگی می کرده اند

منبع= مجله نیچر و ویکی پدیا 

{با نام سایت  و تهیه کننده اشتراک بگذارید }


تاريخ : ۱۳٩۳/۱٢/۱٩ | ٦:۱٧ ‎ب.ظ | نویسنده : arash | نظرات ()
  • ویندوز سون | آنکولوژی