در میانه معمای پیچیده سیستم ستارگان دوتایی ، ادغام کهکشان ها و سیاهچاله های دوقلو منجمان مجموعه ای از ابرنواخترهای غیر معمول را توضیح میدهند که در و رای محدوده های معمول کهکشانی خود کشف شده اند. 
دانشمندان توسط مجموعه ای از ستارگان منفجر شده ی غیر معمول -رانده شدگان خارج از محدوده ی معمول کهکشان ها - محصور شده اند. 
بررسی های جدید 13 ابرنواختر شامل آرشیوی از اطلاعات تلسکوپ فضایی ناسا به منجمان در توضیح اینکه چگونه ستارگان جوان زودتر از موعد انتظار منفجر میشوند کمک میکند. 
این معمای پیچیده سیستم ستارگان دوتایی با کهکشان های ادغام شده و سیاهچاله های دوقلو از سال 2000 آغاز شد زمانی که اولین مورد از همچین ابرنواختری کشف شد. 
به ادامه مطلب بروید

 

طبق گفته های ریان فولی سرپرست مطالعات دانشگاه ایلیوتز اوربانا : " ما میدانیم که این ستارگان بایستی از منبع انفجارات خود دور میبوده اند و میخواهیم بدانیم که چگونه اکنون به چنین موقعیتی در فضا تبعید شده اند. " 
فولی فکر میکند که این ستارگان محکوم شده به نحوی به استراحتگاه تنهای خود مهاجرت کرده اند او اطلاعاتی را از رصدخانه های کیک لیک کالیفرنیا و کک هاوایی مطالعه کرد تا تشخیص دهد که این ستارگان با چه سرعتی تبعید شده اند . به طور شگفت آوری او کشف میکند که این ستارگان تبعید شده با سرعتی یکسان با ستارگانی که از کهکشان راه شیری خودمان توسط ابرسیاهچاله ی مرکزی با بیش از 5 میلیون مایل در ساعت پرتاب شده اند حرکت میکنند.
این منجم سپس توجهش را به سمت کهکشان های پیر در محدوده ی این ابرنواخترهای متحرک معطوف میکند و آرشیو تصاویر هابل را مطالعه میکند و تایید میکند که بسیاری از آن ها کهکشان های بیضوی پرجرم هستند که در حال ادغام هستند یا اخیرا با کهکشان های دیگر ادغام شده اند. 
مشاهدات دیگر شواهد ضمنی را در مورد این برخوردهای کهکشانی نشان میدهد و ثابت میکند که هسته ی بسیاری از این کهکشان ها ابرسیاهچاله های بسیار فعالی را دارند که توسط این برخوردها تغذیه شده اند. 
بسیاری از این کهکشان ها همچنین در محیط های چگالی که در قلب خوشه های کهکشانی قرار گرفته اقامت میکنند. منطقه ای اصلی برای برخوردها و نشانه ی معتبر خطوط غلیظ گرد و غباری است که از مرکز تعدادی از کهکشان ها عبور کرده است. 
موقعیت ایم ابرنواختر ها در ارتباط با کهکشان های کهنسال میزبانشان نشان میدهد که این ستارگان منفجر شده هم بایستی ستارگانی کهنسال باشند و میبایست میزبانی هم داشته باشند تا بتوانند مواد کافی را برای شروع یک انفجار جذب کنند. 
اما چگونه یک سیستم ستاره ای دوتایی از مرزهای کهکشان خود رها میشود ؟ 
فولی نظریه ای را مطرح میکند بدین صورت که یک جفت از سیاهچاله های درگیر در کهکشان های در حال ادغام میتوانند موج های گرانشی را برای پرتاب این سیستم های دوتایی به فضای میان کهکشانی ایجاد کنند. مشاهدات هابل آشکار میکند که نزدیک به هر کهکشان یک سیاهچاله ی سنگین در مرکز خود دارد. 
طبق نظریه فولی بعد از این که دو کهکشان باهم ادغام میشوند سیاهچاله های آن ها به مرکز کهکشان جدید منتقل میشوند هرکدام با خوشه های ستاره ای اطراف خود و هنگامی که سیاهچاله ها به دور همدیگر در حال چرخش هستند به آرامی به یکدیگر نزدیک میشوند و یکی از سیستم های دوتایی در اطرافشان ممکن است به یکی از سیاهچاله ها بسیار نزدیک شود. بسیاری از این ستارگان به جاهای دور پرتاب میشوند و آن ستارگان پرتاب شده ای که در سیستم های دوتایی قرار دارند به هم نزدیکتر میشوند. 
در کهکشان راه شیری سیاهچاله مرکزی در هر قرن یک ستاره پرتاب میکند ولی یک سیستم سیاهچاله های دوتایی ممکن است هرسال صدها ستاره را تبعید کنند. 
زمانی که سیستم ستارگان دوتایی از کهکشان خارج میشوند سرعت حرکتشان به دور هم زیادتر شده و به هم نزدیکتر میشوند و این افزایش سرعت باعث تسریع پیر شدن ستارگان میشود تا این که یکی از ستارگان در اثر کشش های جاذبه ای از هم میپاشد و مواد باقی مانده توسط ستاره ی دیگر جذب شده و انفجار ابرنواختری روی میدهد.
مدت زمانی که یک سیستم دوتایی برای انفجار دارد تقریبا کوتاه است چیزی در حدود 50 میلیون سال در حالی که سیستم های ستارگان دوتایی معمولی به بیش از 13 میلیارد سال زمان نیاز دارند تا بتوانند ادغام شده و منفجر شوند یعنی زمانی بیشتر از عمر کیهان. !! 
اما مواجهه با سیاهچاله ها این مدت زمان را برای آن ها کوتاهتر و سریعتر میکند. 
در حالی که دانشمندان فکر میکنند که علت اصلی این ابرنواخترهای طرد شده را کشف کرده اند بعضی از معماها هنوز حل نشده باقی مانده مثلا اینکه چرا این نوع از ابرنواخترها 5 برابر بیشتر از انفجارات ستاره ای عنصر کلسیم را تولید میکنند. 
Astronomy.com 
مترجم : آیدا صفری- آرش بوالحسنی
{با نام وبلاگ و نویسنده به اشتراک بگذارید}


تاريخ : ۱۳٩٤/٥/۳۱ | ۱٢:٥۸ ‎ق.ظ | نویسنده : arash | نظرات ()
  • ویندوز سون | آنکولوژی