طبق مطالعات جدید مریخ باستان دریاچه هایی بلند مدت داشته و این احتمال عجیب را که مریخ شاید میلیاردها سال قبل میزبان حیات بوده را افزایش میدهد.
طبق برسی های انجام شده توسط کاوشگر کنجکاوی ناسا رده ای از دریاچه به عرض 96 مایل ( 154 کیلومتر ) از آب شفاف در دهانه ی گیل مریخ وجود دارد که برای صدها یا هزاران سال یا بیشتر وجود داشته است.
به ادامه ی مطلب بروید.

محققان میگویند که این دریاچه های منفرد ظاهرا ناپایدار بوده اند ، خشک شده و دوباره در طول زمان پر شده اند و سیستم کلی دریاچه و جریان داخل دهانه ی گیل برای مدت زمان طولانی وجود داشته است.
جان گروتزینگر محقق ارشد از مرکز تحقیقات تکنولوژی پاسادنا کالیفرنیا : " حتی اگر این دریاچه ناپدید شود باز هم آب پیش زمینه ای از آن باقی خواهد ماند ، اگر حیات در مریخ وجود قبلا وجود داشته بنابراین ما با یک زیستگاه همیشه مرطوب رو به رو هستیم که به حیات میکروبی اجازه ی دوام میدهد "
" محیط های قابل زندگی در مریخ احتمالا برای میلیون ها سال وجود داشته‌اند یا ده ها میلیون سال سرتاسر صخره هایی که ما اکنون میبینیم "
Habitable Ancient Mars
مریخ باستانی قابل سکونت
کاوشگر کنجکاوی از آگوست سال 2012 در حال بررسی فضای داخلی دهانه ی گیل بوده و برای تشخیص منطقه ای که میتواند حیات میکروبی در بر داشته باشد بر سطح مریخ فرود آمده بود.
و کاوشگر کنجکاوی در انجام این ماموریت موفق شد : شواهدی در نزدیکی محل فرود خود پیدا کرد که یک سیستم دریاچه ای در داخل دهانه ی گیل 3و5 میلیارد سال پیش وجود داشته
مطالعات جدید که در تاریخ 8 اکتبر در روژنال ساینز به چاپ رسید سیستم و دوره ی این دریاچه را بیشتر بررسی میکند . گروتزینگر و تیم او عکس های تهیه شده توسط کاوشگر کنجکاوی را که از نزدیکی محل فرود خود و مسیر کامل 5 مایلی پیموده شده برای صعود در دهانه ی گیل که ارتفاع 3.4 مایل دارد را بررسی کرده اند.
عکس ها حاوی شواهد بسیاری از دلتا های روانه ای و محیط های مرطوب رودخانه ای در گیل است که تصور میشود این دهانه بعد از یک برخورد سنگین شهاب سنگ حدود 3،8 میلیارد سال پیش ایجاد شده است , جریان های آبی با خود رسوب هایی را از لبه ی شمالی دهانه و دیوارهای پایینی به سطح آورده اند جایی که دریاچه های بینابین زمانی وجود داشتند.
مشخص نیست که عمق دریاچه گیل چقدر بوده اما گروتزینگر حدس میزند چیزی حدود ده ها متر بوده باشد و ممکن است آب به صورت برف به لبه ی دهانه رسیده باشد یا شاید یخی که خارج از جو متراکم شده باشد.
لبه ی شمالی دهانه ی گیل در نزدیکی قطب های شمالی مریخ قرار گرفته که دانشمندان گمان میکنند زمانی دربردارنده ی اقیانوسی بوده در دوره ای که دهانه ی گیل دریاچه داشته است.
اکنون مریخ هیچ اقیانوس و یا جریان های آبی ندارد که بتواند مدت طولانی دوام بیاورد ( هرچند دانشمندان اخیرا اعلام کرده اند که رگه های تاریک فصلی در بعضی از دشت های مریخ توسط جریان های آب نمک ایجاد شده اند )
محققان سعی دارند بفهمند که چه اتفاقی برای آب سطحی سیاره ی سرخ افتاده و مشاهدات کاوشگر کنجکاوی نیز بایستی به آن ها در حل این معما کمک کند ، کاوشگر کنجکاوی اکنون در حال بالا رفتن از دهانه ی ماونت شارپ میباشد و در آن جا صخره ها را بررسی میکند تا شواهدی در مورد اینکه چگونه آب و هوای مریخ در طول زمان تغییر کرده نشانه هایی به دست آورد.
کوه ماونت شارپ که به ایولیس مونس هم معروف است تپه ای مرموز و عجیب هست که همانند آن در زمین وجود ندارد و محققان بر سر اینکه چه چیزی باعث بوجود آمدن آن شده باهم بحث هایی دارند اینکه آیا ذرات تشکیل دهنده ی آن توسط آب جمع شده یا باد و مطالعات جدید بیشتر از فرضیه آب دفاع میکند.
مترجم : آیدا صفری
آرش بوالحسنی -وبلاگ هوش فرازمینی
منبع : space.com




موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: دانستنی های نجوم


تاريخ : ۱۳٩٤/٧/۱٩ | ٩:٢٩ ‎ق.ظ | نویسنده : آرش بوالحسنی | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.