ستارگان پرتعدادترین اجرام مرئی در آسمان میباشند ، در یک آسمان تاریک صاف شما میتوانید با چشم غیر مسلح حدود 3000 ستاره را ببینید و به کمک تلسکوپ یا دوربین دو چشمی این تعداد 10 هزار یا بیشتر است . هر ستاره ای که شما میبیند به کهکشان خودمان یعنی راه شیری تعلق دارا که شامل حدود 200 میلیارد ستاره است. 
به ادامه ی مطلب بروید.

اگر در یک شب صاف به ستارگان نگاه کنید در کنار تفاوت در مقدار روشنایی که هر ستاره با دیگری دارد خواهید دید که در رنگ هایشان هم تفاوت وجود دارد ، بعضی از ستارگان در صورت فلکی جبار مانند ستاره ی ریگل آبی رنگ هستند و بعضی ها مانند طائرالغول سفید رنگ هستند. 
آرکتوروس ستاره ی شمالی درخشان در آسمان بهار نارنجی رنگ است در حالی که ستارگانی مانند بلقیس در جبار یا آنتاریس در عقرب ( قلب العقرب ) نارنجی مایل به قرمز میباشند.
ین تفاوت در رنگ ها واقعی هستند ، درست مانند زغال در حال سوخت در آتش که رنگش به قرمزی میگراید و زغال داغ تر سفید تر میشود ، رنگ ستارگان نیز بستگی به دمای آن ها دارد. 
ستارگان سرخ تر سردترین ستارگان هستند و دمای سطحی آن ها چیزی میان 4000 و 5000 درجه ی کلوین است. ستارگان زرد و سفید رنگ مانند خورشید ما داغ تر و گرم تر هستند و دمای سطحی آن ها 6000 تا 10000 درجه ی کلوین است. اما ستارگان آبی رنگ داغ ترین ستارگان می باشند با دمای سطحی 15000 تا 30000 درجه ی کلوین. 
ستارگان آبی سنگین و پرجرم می باشند 5 تا 20 برابر سنگینتر از خورشید ما. 
ستارگان سنگین وزن داغ تر از هر ستاره ای می باشند و نور مرئی آن ها آبی رنگ و بقیه ی امواج الکترومغناطیسی آن ها در طیف فرابنفش منتشر میشود. 
ستارگان سفید و زرد طول موج های متوسط دارند و بیشتر ستارگان قرمز که در آسمان شب میبینیم زمانی ستارگان آبی سنگین وزن و یا ستارگان سفید رنگ بوده اند که اکنون در پایان راه زندگی خود قرار دارند. 
بیشتر ستارگان کهکشان کم نور قرمز رنگ هستند که جرمشان خیلی کمتر از خورشید ما است و خیلی ضعیفتر از آن هستند که بدون استفاده از تلسکوپ های بزرگ دیده شوند. 
همه ی ستارگان چرخه ی زندگی دارند. آن ها از دل گازهای سرد و تاریک میان ستاره ای کهکشان ها متولد میشوند و سپس زمانی که هسته ی آن ها به قدری داغ میشود که بتوانند اتم های هیدروژن را به هلیوم تبدیل کنند شروع به درخشیدن میکنند ، فرآیندی که همجوشی هسته ای نام دارد که در طی آن مقدار عظیمی از انرژی آزاد میشود. 
بزرگترین ستاره ها ده ها میلیون سال عمر میکنند قبل از اینکه سوخت آن ها تمام شود و ستارگان متوسط مانند خورشید ما به مدت 10 میلیارد سال عمر میکنند . 
جزئیات این فرایند ها پیچیده است ، هر ستاره ای زمانی که سوخت آن به پایان میرسد به شدت دچار تغییر میشود و سپس به تاریکی میگراید و بعضی از مواد آن دوباره برای شکل گیری ستارگان جدیدتر به کهکشان باز میگردد. 
بیشتر ستارگان یا به باور منجمان اکثر ستارگان باهم دیگر متولد میشوند و به طور گرانشی به یکدیگر و جمع دیگری از ستارگان مرتبط هستند. 
بعضی از ستارگان با همراهان فضایی خود مخصوصا اگر به هم نزدیک باشند میتوانند توسط تلسکوپ کوچک دیده شوند. 
بیشتر این سیستم های ستاره ای دوتایی یا سه تایی به زیبایی در تلسکوپ دیده میشوند مخصوصا زمانی که یک کنتراست عمیق در رنگ های آن ها وجود دارد. 
ستارگان دیگر مخصوصا زمانی که کهنسال تر میشوند وارد دوره ای میشوند که روشنایی آن ها در طول روزها یا ماه ها تغییر میکند و این ستارگان ، متغییر ها ، نامیده میشوند که بسیاری از آن ها با تلسکوپ یا دوچشمی قابل دید هستند.
بعضی از ستارگان روشن دیده میشوند چون واقعا درخشان و روشن هستند اما بقیه درخشان به نظر میرسند چون به ما نزدیک تر هستند. 
دنب ، روشنترین ستاره در صورت فلکی ماکیان یکی از درخشانترین ستارگان شناخته شده است که 60000 برابر روشنتر از خورشید ما میباشد و 1500 سال نوری از ما فاصله دارد. 
ستاره ی شباهنگ یا سایروس در صورت فلکی سگ بزرگ حتی درخشانتر از ستاره ی ماکیان است و در واقع درخشانترین ستاره در آسمان شب از منظر زمین است اما 25 برابر روشنتر از زمین است و فقط 0.0004 برابر روشنایی دنب را دارد. 
اما شباهنگ درخشانتر از دنب دیده میشود چون 175 بار نزدیکتر است و فقط 8،6 سال نوری از ما فاصله دارد. 
ستارگان در مجموعه هایی به نام صورت های فلکی قرار دارند که اولین بار توسط منجمان باستان دسته بندی شدند. 
بعضی از صورت های فلکی بزرگ و واضح هستند مانند اوریون ( جبار یا شکارچی ) ، پگاسوس ( اسب بالدار ) و اسکورپیوس ( عقرب ). 
بعضی ها کم نور و کوچک هستند مانند صورت فلکی مثلث ، لینکس یا سیاهگوش و لپوس یا خرگوش. 
منجمان امروزی اکنون 88 صورت فلکی را در مجموع رده بندی کرده اند که هر جرمی در آسمان شب در یکی از این صورت های فلکی قرار دارد. 
دب اکبر به عنوان مثال یک زیر مجموعه از ستارگان صورت فلکی خرس بزرگ است ( ستارگان ملاغه ای شکل ) که یک برج شناخته میشود (دسته ای از ستارگان منحصر به فرد از یک صورت فلکی خاص ) یا مربع بزرگ صورت فلکی پگاسوس یک برج است یا ستارگان مثلث تابستانی که شامل وگا از صورت فلکی میزان ، طائر در صورت فلکی عقاب و دنب از صورت فلکی ماکیان ، به عنوان برج شناخته میشوند. 
مترجم : آیدا صفری 
آرش بوالحسنی -وبلاگ هوش فرازمینی 
منبع : oneminuteastronomer.com

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: دانستنی های نجوم


تاريخ : ۱۳٩٤/۸/۳ | ۱٢:۱٦ ‎ق.ظ | نویسنده : آرش بوالحسنی | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.