کاملا واضح به نطر میرسد. شب همین است . خورشید غروب  میکند و وقتی شما به آسمان نگاه می کنید آن را تاریک و سیاه میبینید. به جز ستارگان که نقاط نورانی و روشن در آسمان هستند.
اما تصور کنید که دریک جنگل عمیق هستید و درختان تمامی اطراف شما را احاطه کرده اند . هرجایی را که نگاه میکنید درخت میبینید . شاید یه درخت بزرگ نزدیک تر به نطر برسد و بوته ای از درختان کوچک دورتر. در مورد ستارگان هم این مساله باید صدق کند. ما در یک کیهان عمیق هستیم و هر جهتی را که برای دیدن انتخاب کنیم ستارگان نیز بایستی در آنجا باشند -میلیاردها و میلیاردها و میلیاردها ستاره - و شما فکر میکنید که باید همه آسمان شب را ستارگان احاطه کنند.
به ادامه ی مطلب بروید.

پارادوکس olbers
پارادوکس اوالبرس در قرن 19 توسط یک منجم مطرح شد هرچند معمای آن قرن ها قبل از او مطرح شده بود -اما اکنون جواب این پارادوکس تا حد زیادی واضح است.
دلیل اینکه آسمان شب مملو از نور درخشان ستارگان نیست و بخش های زیادی از آن تاریک است این است که کیهان بی انتها نیست و همچنین ایستا هم نیست اگر بود ستارگان همواره تا ابدیت در آن حضور داشتند و اگر ستارگان حضور ابدی داشتند ما یک آسمان شب درخشان و روشن داشتیم . واقعیتی بنیادی در کیهانی که در ان زندگی میکنیم همین است.
محدودیت کیهان ممکن است توضیح طبیعی داشته باشد - اگر شما در یک جنگل هستید و میتوانید شکافی را در بین درختان مشاهده کنید  ممکن است در انتهای جنگل باشید. اما ما هرجایی را در اسمان نگاه میکنیم تاریک است و به این معنی میتواند باشد که نه تنها کیهان ما محدود است بلکه ما در مرکز آن هستیم که کاملا غیر قابل قبول است.
اما در حقیقت کیهان توسط زمان محدود میشود  یعنی نور ستارگان بسیار بسیار دور هنوز به ما نرسیده است.
توضیح دیگر این میتواند باشد که کیهان ما توسط زمان محدود است و نور ستارگان بسیار بسیار دور هنوز به ما نرسیده است.
سرزنش اثر دوپلر
اما جواب هیچ کدام از این توضیحات نیست ...نور ستارگان بسیار دور ضعیفتر میشود چون کیهان در حال گسترش است.
ادوین هابل در سال 1929 کشف کرد که کهکشان ها و ستارگان در حل دور شدن از ما هستند -او همچنین کشف کرد که کهکشان های دورتر سریع تر از ما دور میشوند  که کاملا منطقی به نظر میرسد : در مسیر طول عمر کیهان کهکشان های سریعتر مسافت بیشتری را طی کرده اند.
و این بر مشاهده ی ما تاثیر میگذارد : نور ستارگان و کهکشان های دورتر به خاطر پدیده ی دوپلر به سمت طول موج های بلندتر پیش میرود. و در این صورت نور این اجرام دور دست از طیف امواج مرئی خرج شده و به سمت طیف امواج نامرئی پیش میرود یعنی امواج فروسرخ و رادیویی که در حقیقت باعث نامرئی و یا ناپدید شدن آن ها میشود.
در واقع سیاهی اسمان شب مدرک معتبری بر انبساط کیهان است.  بنابراین اگر به دنبال شواهدی برای نطریه بیگ بنگ هستید نیازی به تلسوپ هابل یا برخورد دهنده ی ذرات هادرون ندارید : چشمان خود را باز کرده و به آسمان شب نگاه کنید ...تاریک است.
مترجم : آیدا صفری
منبع : iflescience.com
آرش بوالحسنی -هوش فرازمینی

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: دانستنی های نجوم


تاريخ : ۱۳٩٤/٩/۱٩ | ٩:٤٧ ‎ب.ظ | نویسنده : آرش بوالحسنی | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.