ایستگاه فضایی بین المللی بلندمدت ترین اقامتگاه مسکونی بشر پس از زمین است که امسال ۱۵ سالگرد فعالیت خود را جشن گرفت. 
علم  گسترش یافته پیرامون ایستکاه فضایی تقریبا همه ی شاخه های علوم را در برمیگیرد  زمینه هایی مانند میکروبیولوژی ، علوم فضایی، فیزیک بنیادی ، بیولوژی انسان ، نجوم ، هواشناسی . اما بیایید نگاهی به بعضی از بزرگترین یافته های ماموریت های فضایی بیندازیم.
به ادامه ی مطلب بروید.

۱-شکنندگی بدن انسان 
تاثیرات محیط فضا بر بدن انسان در طول مدت پرواز های فضایی یکی از موضوع های جالب است اگر روزی بخواهیم در ورای زمین به زندگی خود ادامه دهیم. به عنوان مثال ماموریت سفر به مریخ شاید یک سال زمان بر باشد و سفر بازگشت نیز یکسال طول میکشد. 
آزمایش های میکرو گرانشی نشان میدهد که بخش زیادی از استخوان ها و ماهیچه های بدن انسان در چنین ماموریت هایی تحلیل میرود.
تکنولوژی Mitigation که شامل استفاده از ابزارهای مقاومتی میشود نشان داده که مقدار قابل توجهی از از دست رفتن استخوان و ماهیچه ها قابل کاهش است. به همراه مطالعات دیگر از جمله نحوه ی تغذیه مناسب و استفاده از دارو این تحقیقات ممکن است به یکی از پیشرفت های مهم در درمان بیماری های استخوانی تبدیل شود چیزی که میلیون ها مردم در کره ی زمین به آن مبتلا هستند.
2 آلودگی های میان سیاره ای 
برای مدت های زیادی هدف بسیاری از ماموریت های فضایی سفر انسان ها به مریخ بوده است.  سیاره سرخ همیشه برای بشر جذابیت خاصی داشته چرا که یکی از قابل دسترس ترین مکان هایی هست که حیات فرازمینی گذشته یا آینده ممکن است در آن حضور داشته باشد. حضور حیات به نوعی اگر در آن ضروری باشد بنابراین نباید مریخ را با اورگانیسمهای زمینی آلوده کرد همانطور که باید مراقب بود تا با ارگانیسم های زنده ی مریخی به هنگام بازگشت به زمین آن را آلوده نکنیم.
به عنوان مثال نوع خاصی از باکتری ها به نام  Bacillus وجود دارند که در ایستکاه فضایی در معرض فضا قرار گرفتند اما این باکتری ها در برابر اشعه ی فرابنفش پوشش محافظتی تولید کرده و درجه ی بالایی از مقاومت از خود نشان دادند. خلا و دمای بالای فضا  برای نابودی آنها کافی نبود. این باکتری ها قابلیت دوام در فضاهای بین سیاره ای در ماموریت سفر به مریخ را دارند و میتوانند در آنجا هم زنده بمانند ، در ریز لایه ای نازک از خاک میتواند تصادفا توسط فضاپیمایی به مریخ منتقل شوند. 
این کشف پیامدهای بزرگی به همراه دارد : اگر میکرو ارگانیزم ها یا دی ان ای آنها میتواند در ماموریت های فضایی دوام بیاورد البته با وسیله های طبیعی ، این احتمال وجود دارد که حیات در زمین ممکن است اساسا از مریخ یل جاهای دیگر آمده باشد?
3-کریستال های در حال رشد برای اهداف پزشکی 
چالش کلیدی در پیشرفت داروهای موثر در چگونگی درک شکل و فرم مولکول های پروتئین در بدن انسان است. پروتئین ها مسئول مقدار بزرگی از عملکردهای بیولوژیکی میباشند مانند شبیه سازی DNA و تجزیه آن. و کریستوگرافی پروتئین ابزاری ضروری برای درک ساختار پروتئین است. رشد کریستال همراه با مایع آن در سطح زمین ممکن است توسط جریان همرفت جاذبه مهار شود اما کریستال ها در محیط میکروگرانشی شاید خیلی بزرگتر از آنچه که بر روی زمین هستند رشد کنند و باعث آنالیزهای آسانتر از ساختار خود شوند. پروتئین کریستال هایی که در ایستگاه فضایی رشد میکنند در پیشرفت داروهای جدید برای بیماری هایی نظیر سرطان و دیستروفی عضلانی استفاده میشوند.
4-پرتوهای کیهانی و ماده ی تاریک 
فضا توسط شار ثابتی از ذرات باردار پر انرژی به نام پرتوهای کیهانی احاطه شده است. زمانی که پرتوهای کیهانی به اتمسفر زمین برخورد میکنند از هم می پاشند و ذرات ثانویه ای را تولید میکنند که میتواند در سطوح پایینتر تشخیص داده‌ شوند. بعضی از پرتوهای کیهانی ممکن است از پدیده هایی نظیر ابرنواخترها یا طوفان های خورشیدی منشا بگیرند. اما در بیشتر موارد منشا آن ها ناشناخته است. 
برای درک بهتر این ذرات مرموز بایستی آن ها را قبل از اینکه به اتمسفر برسند به دام بیندازیم. در ایستگاه فضایی دستگاه طیف سنج مغناطیسی آلفا (AMS ) قرار داده شده . حساس ترین تشخیص دهنده ی ذرات که در فضا نصب شده است. این دستگاه پرتوهای کیهانی را جمع آوری کرده و انرژی و جهت آن ها را نیز اندازه گیری میکند. 
در سال 2013 نتایج اولیه نشان دادند که الکترون های پرتوهای کیهانی و جفت پادماده ی آن ها یعنی پوزیترون ها از تمام جهات در فضا منتشر میشوند نه فقط از یک منبع خاص. 
تقریبا یک چهارم ماده انرژی کیهان از ماده ی تاریک تشکیل یافته است ، ماده ای که ترکیبات آن ناشناخته است که ممکن است منبع پرتوهای کیهانی باشد. 
تئوری حضور ماده ی تاریک هاله ای از موادی را در اطراف راه شیری و دیگر کهکشان ها پیش بینی میکند که از ماهیت  الکترون ها و پوزیترون های همگرایی که توسط AMA شناسایی میشوند منشا میگیرند و ضرورتا از همه ی جهت ها به سمت ما می آیند. 
این ذره تا به حال هرگز شناسایی نشده و ماهیت واقعی آن یکی از مهمترین سوال های حل نشده در اخترفیزیک مدرن است.
5-احترتق کارآمد
 روشن کردن آتش در یک ایستگاه فضایی در حال گردش ایده ی چندان جالبی به نظر نمیرسد.  مشخص شده که قوانین فیزیکی شعله ها در فضاهای میکروگرانشی جالب است. 
شعله های روی زمین شکل آشنا و معمول خود را حفظ میکنند چرا که پیامدهای همرفتی جاذبه باعث جریان گرفتن هوا به سمت بالا میشود ، همرفت ترکیبی از سوخت و جریان های گازی .  در میکروگرانش هیچ نوع جریان های همرفتی وجود ندارد بنابراین آتش به شکل یک کره رنگی در اطراف منبع احتراق است. علاوه بر این رنگ زرد شعله توسط افروختگی ذرات دودی ایجاد میشود. این ذرات حاصل سوخت ناقص منبع سوخت هستند و ایجاد آلودگی میکنند. 
در یک محیط میکروگرانشی احتراق سوخت کامل تر و بنابراین کارآمد تر است.  شعله ی شمعی که در زمین زرد رنگ به نظر میرسد در یک محیط میکروگرانشی آبی رنگ است و دود بسیار کمتری تولید میکند.  این نوع از تحقیقات مطالعه ی فرایند شکل گیری دود را که تاثیرات منفی در محیط و سلامتی انسان دارد ممکن میسازد و اینکه چگونه قطر های سوخت در یک موتور احتراق از مایع به گاز تبدیل میشوند. این تحقیقات ممکن است در آینده منجر به طراحی های کارآمد تر موتورهای سوخت در زمین بشود. 
مترجم : آیدا صفری 
منبع : iflescience.com 
آرش بوالحسنی -هوش فرازمینی

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: دانستنی های نجوم


تاريخ : ۱۳٩٤/۱٠/۱۳ | ۸:٤٢ ‎ق.ظ | نویسنده : آرش بوالحسنی | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.