مطالعات جدید خبر از دنیای بیگانه عظیمی را میدهد که در فاصله 600 میلیون مایلی ( 1 تریلیون کیلومتری) به دور ستاره ی میزبان خود در حرکت است که باعث شده این سیستم ستاره ای بزرگترین سیستم خورشیدی شناخته شده باشد. 
منجمان ستاره را به همراه یک سیاره ی غول پیکر گازی به نام 2MASS J2126 یافته اند که قبلا تصور میشد سیاره ای سرگردان است که ازادانه در فضا حرکت میکند. سیاره و ستاره ی میزبانش حدود 7000 واحد نجومی (AU ) از یکدیگر فاصله دارند ، بدین معنی که این دنیای بیگانه هر 900000 سال یکبار مدار خود را می پیماید.
به ادامه ی مطلب بروید.

( یک واحد نجومی یا AU فاصله ی متوسط زمین تا خورشید است -93 میلیون مایل یا 150 میلیون کیلومتر ) 
برای مقایسه نپتون در فاصله ی 30 AU از خورشید قرار گرفته و پلوتو در فاصله ی 40 AU   و دانشمندان فکر میکنند که سیاره ی نهم هیچ وقت بیشتر از 600 تا 1200 AU از خورشید فاصله نمیگیرد.  
نیال دیکن از دانشگاه هرتفودشایر انگلستان : " این سیاره آنطور که ما فکر میکردیم تنها نیست اما به طور حتم در فاصله ی بسیار دور از ستاره خود قرار دارد. " 
رکورد قبلی دورترین سیاره و ستاره 2500 AU است. 
دیکن و همکاران او اطلاعات مربوط به سیاره های سرگردان ، ستارگان جوان و کوتوله های قهوه ای ( اجرامی بزرگتر از سیاره اما نه به اندازه ای بزرگ که واکنش های سوخت داخلی در آنها شعله ور شود) را بررسی کرده اند تا ببینند که ارتباطی میان آنها وجود دارد یا نه. 
اعضای تیم پی بردند که 2MASS J2126  حدود ۸ سال پیش کشف شده بود به همراه  یک ستاره ی کوتوله ی سرخ به نام TYC 9486-927 که در فضا در کنارهم حرکت میکنند که نشان میدهد که هر دو جزئی از یک سیستم هستند. 
محققان توانستند سن تقریبی ستاره و سیاره را تا استفاده از مقدار لیتیوم موجود در طیف ستاره تخمین بزنند : ما بین 10 الی 45 میلیون سال (عنصر لیتیوم خیلی زود از زندگی ستارگان محو میشود هرقدر لیتیوم ستاره ای ببشتر باشد ستاره جوان تر است ) 
سیاره 2MASS J2126 تاکنون حداکثر 50 بار  مدار ستاره ی خود را پیموده است. 
آگاهی از سن سیاره به محققان اجازه داد تا جرم سیاره را نیز محاسبه کنند : حدود 12 الی 15 برابر مشتری. مطالعات قبلی دمای این سیاره را در حدود 2730 درجه ی فارنهایت (1500 درجه ی سلسیوس ) تعیین کرده بود. این سیاره در این ویژگی ها مشابه سیاره ی بیگانه ی دیگری به نام Beta Pictoris b است. 
طبق نظر محققان احتمال وجود حیات در این سیاره بسیار کم میباشد ( نور ستاره میزبان یک ماه طول میکشد تا به سطح سیاره برسد ، نور خورشید طی ۸ دقیقه به زمین میرسد ) 
 به نظر نمیرسد که این سیستم خورشیدی عجیب حاصل دیسک هایی از گازها و گرد و غبار باشد ، چیزی که منظومه ی ما از آن تشکیل شده است ، اما اینکه این سیستم چگونه تشکیل  یافته هنوز یک معما است. 
نتایج مطالعات جدید در مجله ی ماهانه ی جامعه ی نجوم سلطنتی به چاپ رسیده. 
مترجم : آیدا صفری 
منبع : space.com
آرش بوالحسنی-هوش فرازمینی

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: دانستنی های نجوم


تاريخ : ۱۳٩٤/۱۱/۱٠ | ۸:۳۸ ‎ق.ظ | نویسنده : آرش بوالحسنی | نظرات ()
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.