14نوامبر 2016 

موضوع شگفت انگیز در خصوص علم این است که مدام در حال جستجو برای شواهد و مدارک، بازبینی ارزیابی ها و برآوردهای انجام شده، رد نظریه ها، و گاهی اوقات کشف جنبه هایی از جهان هستی است که هرگز به وجود آن ها پی نبرده ایم.
بهترین علم علمی است که به خودش مشکوک است، و همواره نظریه های خود را به منظور یافتن اشتباهات احتمالی آن ها مورد بررسی و آزمایش قرار داده و به طور جدی ایده های جدید را برای این که شاید مشاهدات و داده ها را بهتر توضیح دهند مد نظر قرار می دهد.
به این معنی که هر زمان برخی نتیجه گیری هایی را بیان نمایم که علم به آن ها رسیده است، شما نمی توانید چند سال بعد برگردید و آن پاسخ را به طرف صورت من پرت کنید. چرا که علم تغییر می کند، و این اشتباه من نیست.
من متوجه شدم، VY Canis Majoris دیگر بزرگ ترین ستاره نیست، هرچند که در حال حاضر بزرگ ترین ستاره است. ستاره UY Scuti؟ چیزی که امروز هست، اما من یقین دارم در چند سال آینده وقتی به آن نگاه می کنید ستاره ای کاملا متفاوت خواهد بود.
چیزی که سعی دارم بگویم این است که علم تغییر می کند، اعداد به روز می شوند، و نیازی نیست که نگران زمان وقوع آن باشیم. تغییر چیز خوبی است. و بنابراین، شگفت آور نیست که نیازمند به روز رسانی تخمین تعداد کهکشان ها در جهان قابل مشاهده هستیم. تا دو هفته پیش تعداد کهکشان ها حدود ۲۰۰ بیلیون کهکشان به حساب می آمدند.
اما مقاله ی جدیدی که در مجله ی Astrophysics به چاپ رسیده است، برآورد تعداد کهکشان ها را بازبینی کرده، و میزان ده برابر آن را یعنی ۲ تریلیون را تخمین زده است. ۲۰۰ بیلیون، می توانستم سرم را به اطراف بچرخانم و همیشه بگویم بیلیون. اما ۲ تریلیون؟ این یک عدد باور نکردنیه.
آیا تمام برآوردها و تخمین های قبلی مربوط به تعداد ستارگان را نیز باید کنار بگذاریم؟ در واقع، خیر.
جهان قابل مشاهده ۱۳/۸ بیلیون سال نوری را در تمام جهات اندازه گیری می کند. این بدان معنی است که در لبه ی هر آنچه که ما می توانیم ببینیم نوری وجود دارد که از ۱۳/۸ بیلیون سال پیش در آن ناحیه باقی مانده. به علاوه، گسترش جهان به این نواحی ۴۶ بیلیون سال نوری  قبل تر انجام شده است.
این موضوع فرقی می کند؟ نوری که شما می بینید ۱۳/۸ بیلیون سال نوری قدمت دارد، اما اکنون ۴۶ بیلیون سال نوری دور است. این بدان معنی است که انبساط فضا این نور را از تمام فوتون ها بسط داده و سعی می کند تا آن را به ما برساند.
چیزی که در گذشته تابش مرئی یا فرابنفش بوده است، اکنون به صورت فروسرخ و حتی ریزموج ها در هر لبه از دنیای قابل مشاهده تغییر یافته است.
از آنجا که اخترشناسان نسبت به حجم جهان قابل مشاهده آگاه هستند، و می توانند چگالی جهان را محاسبه کنند، بنابراین جرم کل جهان را می دانند. 3.4 x 10^54 کیلوگرم شامل ماده ی معمولی و ماده ی تاریک. آن ها همچنین نسبت ماده ی معمولی به ماده ی تاریک را نیز می دانند، بنابراین می توانند کل مقدار جرم معمول موجود در جهان را محاسبه کنند.
به ادامه مطلب بروید:

 

موضوع شگفت انگیز در خصوص علم این است که مدام در حال جستجو برای شواهد و مدارک، بازبینی ارزیابی ها و برآوردهای انجام شده، رد نظریه ها، و گاهی اوقات کشف جنبه هایی از جهان هستی است که هرگز به وجود آن ها پی نبرده ایم.
بهترین علم علمی است که به خودش مشکوک است، و همواره نظریه های خود را به منظور یافتن اشتباهات احتمالی آن ها مورد بررسی و آزمایش قرار داده و به طور جدی ایده های جدید را برای این که شاید مشاهدات و داده ها را بهتر توضیح دهند مد نظر قرار می دهد.
به این معنی که هر زمان برخی نتیجه گیری هایی را بیان نمایم که علم به آن ها رسیده است، شما نمی توانید چند سال بعد برگردید و آن پاسخ را به طرف صورت من پرت کنید. چرا که علم تغییر می کند، و این اشتباه من نیست.
من متوجه شدم، VY Canis Majoris دیگر بزرگ ترین ستاره نیست، هرچند که در حال حاضر بزرگ ترین ستاره است. ستاره UY Scuti؟ چیزی که امروز هست، اما من یقین دارم در چند سال آینده وقتی به آن نگاه می کنید ستاره ای کاملا متفاوت خواهد بود.
چیزی که سعی دارم بگویم این است که علم تغییر می کند، اعداد به روز می شوند، و نیازی نیست که نگران زمان وقوع آن باشیم. تغییر چیز خوبی است. و بنابراین، شگفت آور نیست که نیازمند به روز رسانی تخمین تعداد کهکشان ها در جهان قابل مشاهده هستیم. تا دو هفته پیش تعداد کهکشان ها حدود ۲۰۰ بیلیون کهکشان به حساب می آمدند.
اما مقاله ی جدیدی که در مجله ی Astrophysics به چاپ رسیده است، برآورد تعداد کهکشان ها را بازبینی کرده، و میزان ده برابر آن را یعنی ۲ تریلیون را تخمین زده است. ۲۰۰ بیلیون، می توانستم سرم را به اطراف بچرخانم و همیشه بگویم بیلیون. اما ۲ تریلیون؟ این یک عدد باور نکردنیه.
آیا تمام برآوردها و تخمین های قبلی مربوط به تعداد ستارگان را نیز باید کنار بگذاریم؟ در واقع، خیر.
جهان قابل مشاهده ۱۳/۸ بیلیون سال نوری را در تمام جهات اندازه گیری می کند. این بدان معنی است که در لبه ی هر آنچه که ما می توانیم ببینیم نوری وجود دارد که از ۱۳/۸ بیلیون سال پیش در آن ناحیه باقی مانده. به علاوه، گسترش جهان به این نواحی ۴۶ بیلیون سال نوری  قبل تر انجام شده است.
این موضوع فرقی می کند؟ نوری که شما می بینید ۱۳/۸ بیلیون سال نوری قدمت دارد، اما اکنون ۴۶ بیلیون سال نوری دور است. این بدان معنی است که انبساط فضا این نور را از تمام فوتون ها بسط داده و سعی می کند تا آن را به ما برساند.
چیزی که در گذشته تابش مرئی یا فرابنفش بوده است، اکنون به صورت فروسرخ و حتی ریزموج ها در هر لبه از دنیای قابل مشاهده تغییر یافته است.
از آنجا که اخترشناسان نسبت به حجم جهان قابل مشاهده آگاه هستند، و می توانند چگالی جهان را محاسبه کنند، بنابراین جرم کل جهان را می دانند. 3.4 x 10^54 کیلوگرم شامل ماده ی معمولی و ماده ی تاریک. آن ها همچنین نسبت ماده ی معمولی به ماده ی تاریک را نیز می دانند، بنابراین می توانند کل مقدار جرم معمول موجود در جهان را محاسبه کنند.
در گذشته، اخترشناسان این جرم کلی را بر تعداد کهکشان هایی که می توانستند در داده های اصلی Hubble ببینند تقسیم کرده و حدود ۲۰۰ بیلیون کهکشان را معین کرده بودند.
اکنون، اخترشناسان از روش جدیدی برای تخمین تعداد کهکشان ها استفاده می کنند که بسیار خوب است. اخترشناسان از تلسکوپ فضایی Hubble برای نگاه دقیق به بخش به ظاهر خالی آسمان استفاده کرده و تمام کهکشان های موجود در آن را شناسایی کرده اند. این میدان دید فوق عمیق  Hubble است، و یکی از شگفت انگیزترین تصاویری که Hubble گرفته است.
اخترشناسان با سعی و کوشش این تصویر از کهکشان ها را به یک نقشه ی سه بعدی از موقعیت ها و اندازه ی کهکشان تبدیل کرده اند. سپس، از دانش خود در خصوص ساختار کهکشان نزدیک تر به خانه برای ارایه ی تخمین دقیق تری از آنچه که کهکشان ها باید به نظر برسند در لبه ی آنچه که قادر به دیدن آن هستیم  استفاده کرده اند.
برای مثال، کهکشان راه شیری با حدود ۵۰ کهکشان کوتوله ی ماهواره ای احاطه شده است، با طوری که هر یک از آن ها دارای کسری از جرم کهکشان راه شیری است.
با تشخیص این که کدام کهکشان ها مهم و بزرگ تر هستند، آن ها می توانستند توزیع کهکشان های کوچک تر را محاسبه کنند، کهکشان های کوتوله ی تاریکی که در تصاویر Hubble دیده نمی شدند.
به عبارت دیگر، اگر جهان دور مشابه با جهان نزدیک باشد، و این یکی از اصول کیهان شناسی مدرن باشد، بنابراین کهکشان های دور ساختار مشابهی با کهکشان های نزدیک دارند.
این بدان معنی نیست که جهان بزرگ تر از آن است که ما تصور می کنیم، یا ستارگان بیشتری وجود دارند، بلکه تنها به این معنی است که جهان هستی شامل کهکشان های بیشتری است، که ستارگان کمتری در آن ها وجود دارند. کهکشان های بزرگ اصلی و مهم، و از این رو منحنی توزیع ملایم کهکشان های کوچک تر و کوچک تر تا کهکشا
Mehrak, [12.11.16 22:56]
[Forwarded from Mehrak]
ن های کوتوله ی بسیار کوچکی وجود دارند. تعداد کل ستارگان به تعداد مشابه با آن ها است.
کهکشان هایی که ما قادر به دیدن آن ها هستیم تنها مانند نوک کوه یخی بی نهایت بزرگ هستند. برای هر کهکشانی که می توانیم ببینیم، ۹ کهکشان دیگر وجود دارند، کهکشان های ناپیدا یا کمرنگ تر کوچک تری که قادر به دیدن آن ها نیستیم.
البته، تنها چند سال از زمانی که بتوانیم این کهکشان های تاریک را ببینیم فاصله داریم. هنگامی که تلسکوپ James Webb Space ناسا در اکتبر ۲۰۱۸ به فضا پرتاب شود، می رود تا آینه ای تلسکوپی را با ۲۵ متر مربع سطح جمع آوری اطلاعات، در مقایسه با ۴/۵ متر مربع سطح Hubble حمل کند.
به علاوه، James Webb یک تلسکوپ فروسرخ است، ابزاری خاص برای دیدن اشیای سردتر، و کهکشان هایی که بیلیون ها سال نوری دور هستند. انواع کهکشان هایی که Hubble می تواند تنها به آن ها اشاره کند، James Webb قادر است آن ها را به طور مستقیم ببیند.
بنابراین، چرا ما کهکشان ها را درتمام جها با چشمان خود نمی بینیم؟ این در واقع یک معمای قدیمی است، که توسط Wilhelm Olbers در سال ۱۷۰۰ مطرح شد، به طوری که پارادوکس یا تناقض Olber نامیده شده است. ما یک تعریف کلی در خصوص آن داریم، اما ایده ی اساسی این است که اگر شما به هر جهت نگاه کنید، در نهایت به یک ستاره اشاره خواهید کرد. این ستاره می تواند نزدیک باشد، مانند خورشید، یا این که خیلی دور باشد، اما به هر حال موضوع این است که باید ستاره ها در تمام جهات وجود داشته باشند. به این معنی که کل آسمان شب باید به روشنی سطح یک ستاره باشد. واضح است که اینطور نیست، اما چرا؟
در واقع با ۱۰ برابر تعداد کهکشان ها، شما می توانید این پارادوکس را بازگویی کرده و بیان کنید که با نگاه کردن در هر جهت، باید به یک کهکشان نگاه کنید، اما آن چیزی نیست که شما می بینید.
به جز این که شما هستید. به هر کجایی که نگاه می کنید، در تمام جهات، شما در حال دیدن کهکشان ها هستید. اما موضوع فقط این است که این کهکشان ها با جا به جایی قرمز از طیف مرئی به طیف فروسرخ جا به جا شده اند، بنابراین چشمان شما نمی تواند آن ها را مشاهده کند. اما آن ها آنجا هستند. هنگامی که شما آسمان را با ریزموج ها می بینید، در حقیقت در تمام جهات نمی درخشد. این تابش زمینه ای ریزموج کیهان است، که در پشت تمام آن کهکشان ها می درخشد.
می توان نتیجه گرفت که کهکشان هایی به تعداد ۱۰ برابر آنچه که پیش از این تخمین زده شده بودند وجود دارند ( یعنی ۲ تریلیون کهکشان). نه ۱۰ برابر تعداد ستارگان یا جرم، آن اعداد یکسان باقی مانده اند.
و، هنگامی که James Webb پرتاب شود، این اعداد دوباره به طور دقیق تر معین خواهند شد. ۱/۵ تریلیون؟ ۳/۴ تریلیون؟ با ما برای فهمیدن عدد بهتر همراه باشید.
مترجم => خانوم مهرک فرجی 
منبع : universetoday.com
کانال تلگرام کیهانشناسی ما را دنبال کنید :
telegram.me/persiancosmology


تاريخ : ۱۳٩٥/۸/٢۳ | ۱٠:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : arash | نظرات ()
  • ویندوز سون | آنکولوژی