شهاب‌سنگ بزرگی که چندی پیش به منطقه‌ای در آریزونا در ایالات متحده برخورد کرد و سبب لرزیدن خانه‌ها و شکسته شدن شیشه‌ها در این منطقه شد، یک بار دیگر این زنگ خطر‌ را به صدا درآورد که اجرام فضایی هر لحظه ممکن است به زمین برخورد کرده و حتی حیات بشر روی این سیاره را به صورت جدی به خطر اندازد.


یکی از مهم ترین چالش ها در حال حاضر، شناسایی آن دسته از اجرام فضایی است که در مسیر برخورد با زمین قرار دارند. با وجود پیشرفت های زیاد صورت گرفته در دانش فضایی، هنوز تجهیزات چندانی برای شناسایی این اجرام اختصاص نیافته و به همین دلیل است که ضرورت پیش بینی ساز و کارهایی ویژه برای رصد این اجرام اهمیت بیشتری می یابد. برخی مطالعات نشان می دهد حدود یک میلیون جرم فضایی مختلف ممکن است روزی به زمین برخورد کرده و خطراتی جدی برای ساکنان زمین به وجود آورند. مشکل اینجاست که تلسکوپ های فعلی فقط ده هزار (یک درصد) از این اجرام را شناسایی می کنند. افزون بر این ناسا حدود ده هزار سیارک را شناسایی کرده است که مدار آنها در نزدیکی مدار زمین قرارداد یا حتی از مدار زمین می گذرند. در این میان حدود ۱۴۰۰ سیارک می توانند به صورت بالقوه برای ساکنان زمین خطرساز باشند. هر کدام از این سیارک های خطرساز حدود ۴۰۰ متر یا بیشتر عرض داشته و هر ماه حدود ۲۰ عدد از آنها از فاصله نسبتا نزدیکی از زمین عبور می کنند. براستی آیا وقت آن فرا نرسیده است که سیاره مان را در برابر این حجم عظیم از شهاب سنگ ها، سیارک ها و دنباله دارها محافظت کنیم؟

در این میان دانشمندان در دانشگاه هاوایی، پروژه جدیدی برای شناسایی سیارک هایی که ممکن است روزی به زمین برخورد کنند، آغاز کرده اند. این پروژه اطلس نام دارد و قرار است تا دو سال دیگر اجرایی شود. واژه اطلس (ATLAS) مخفف عبارت سامانه هشدار نهایی برخورد سیارک به زمین (Asteroid Terrestrial-Impact Last Alert System) است. در این پروژه قرار است هشت تلسکوپ مختلف دائما به رصد آسمان شب پرداخته تا به این ترتیب سیارک هایی را که ممکن است به زمین برخورد کنند، شناسایی کرده و تا یک هفته پیش از برخورد آنها به زمین، مراتب را به شکلی هوشمند به مسئولان اخطار دهد.

آژانس فضایی ایالات متحده برنامه هایی برای جلوگیری از برخورد سیارک ها به زمین دارد. یکی از این برنامه ها، آخرین اقدام عملی ممکن در برخورد با سیارکی که در آستانه برخورد با زمین قرار دارد، خواهد بود. براساس این طرح ویژه، این سیارک در نزدیکی سطح زمین از سوی بازوهای رباتیکی ویژه گرفته شده و در یک مدار به دور ماه قرار می گیرد. سپس فضانوردانی از فضاپیمای اریون به آن موقعیت فرستاده شده تا به مطالعه آن بپردازند. جالب است بدانید دانشمندان برای مطالعه بهتر سیارک ها در تابستان ۲۰۰۵ ، فضاپیمایی را به سوی سیارک RQ36 پرتاب کرده است. فضاپیمای دیپ ایمپکت (Deep Impact) در مسیر حرکت به سمت دنباله داری غول پیکر تصویر بسیار با ارزشی را ثبت کرد و البته خودش در این برخورد نابود شد.



تاريخ : ۱۳٩٢/۱٠/۱٩ | ۳:٥٤ ‎ب.ظ | نویسنده : arash | نظرات ()
  • ویندوز سون | آنکولوژی