استفان هاوکینگ فیزیک دان مشهور انگلیسی به تازگی در اظهار نظری جنجال آمیز اعلام کرد که در آینده نزدیک امکان سفر در زمان برای انسان به وجود خواهد آمد.

هاوکینگ فیزیک دان مشهوری که از ابتلا به بیماری اختلال نورونی رنج می برد و تنها از طریق مجموعه ای از سیستم های فوق پیشرفته رایانه ای قادر به تعامل با اطرافیان است، اعلام کرد که روزی خواهد رسید که نظریه نسبیت زمان اینشتین کاملا منسوخ خواهد شد و در بخشی از تاریخ، یک روز سفر در فضاپیمایی با سرعت ۶۵۰ میلیون مایل در ساعت با یک سال زمینی برابر خواهد بود.
وی طی مقاله ای ۳ نظریه جالب توجه و واقع گرایانه را برای سفر در زمان ارائه کرده است که به اعتقاد وی به طور قطع یکی از این نظریه ها عملی خواهد بود.استفان هاوکینگ به تازگی در نشریه ها و برنامه های تلویزیونی درباره عجایب علم فیزیک و سفر در زمان اظهار نظرهای قابل توجهی ارائه کرده است و در این راستا طی مقاله ای به بررسی شیوه های ممکن برای سفر در زمان پرداخته که بسیار جالب توجه و خواندنی است.


استفان هاوکینگ فیزیک دان مشهور انگلیسی به تازگی در اظهار نظری جنجال آمیز اعلام کرد که در آینده نزدیک امکان سفر در زمان برای انسان به وجود خواهد آمد.

هاوکینگ فیزیک دان مشهوری که از ابتلا به بیماری اختلال نورونی رنج می برد و تنها از طریق مجموعه ای از سیستم های فوق پیشرفته رایانه ای قادر به تعامل با اطرافیان است، اعلام کرد که روزی خواهد رسید که نظریه نسبیت زمان اینشتین کاملا منسوخ خواهد شد و در بخشی از تاریخ، یک روز سفر در فضاپیمایی با سرعت ۶۵۰ میلیون مایل در ساعت با یک سال زمینی برابر خواهد بود.
وی طی مقاله ای ۳ نظریه جالب توجه و واقع گرایانه را برای سفر در زمان ارائه کرده است که به اعتقاد وی به طور قطع یکی از این نظریه ها عملی خواهد بود.استفان هاوکینگ به تازگی در نشریه ها و برنامه های تلویزیونی درباره عجایب علم فیزیک و سفر در زمان اظهار نظرهای قابل توجهی ارائه کرده است و در این راستا طی مقاله ای به بررسی شیوه های ممکن برای سفر در زمان پرداخته که بسیار جالب توجه و خواندنی است.
بعد چهارم
نظریه اول هاوکینگ بر این اساس مطرح شده است که باید زمان را در قالب یک بعد، مانند طول، عرض و یا ارتفاع در نظر گرفت. وی در مثالی می گوید: در هنگام رانندگی به سوی جلو حرکت می کنید، این یک جهت است، به سمت راست یا چپ دور می زنید، این جهتی دیگر است، جهت سوم زمانی است که روی یک جاده کوهستانی حرکت می کنید و بعد چهارم در چنین سفری زمان است.هاوکینگ می گوید: فیلم هایی با مضمون سفر در زمان اغلب ماشین های عظیم و پرمصرفی را نشان می دهد که مسیری را در میان بعد چهارم می گشاید و تونلی را در دل زمان باز می کند. مسافر زمان نیز خود را برای تجربه ای ناشناخته آماده می کند و وارد این تونل می شود و آن گاه در ناکجاآبادی ظاهر می شود. شاید مفهوم کلی چنین شیوه ای کاملا بعید و متفاوت از واقعیت به نظر آید اما ایده کلی آن چندان غیر عقلانی نیست.در واقع قوانین فیزیک با ایده سفر در زمان از طریق درگاه هایی به نام «کرم چاله» انطباق دارد. این درگاه ها در اطراف ما پراکنده است اما تنها به دلیل کوچک بودن امکان مشاهده آن ها وجود ندارد. این حفره ها در گوشه های پنهان فضا و زمان خود را نمایان می کنند. هیچ چیز مسطح و جامد نیست، در صورتی که از فاصله ای بسیار نزدیک به هر جسمی نگاه کنید حفره ها و چین خوردگی هایی را می توان در آن مشاهده کرد. این یکی از اصول بنیادین فیزیک است که شامل حال زمان هم می شود.

فوم کوانتومی و حفره های «کرم چاله»
در بخشی از این مقاله آمده است: در کوچک ترین مقیاس ممکن، حتی در ابعادی کوچک تر از مولکول ها و اتم ها، به موقعیتی دست خواهیم یافت که فوم کوانتومی نام دارد. این جایی است که «کرم چاله » ها در آن قرار دارد. تونل های ریزی در میان زمان و فضا به صورت دائم در حال شکل گرفتن، ناپدید شدن و تغییر شکل دادن در این جهان کوانتومی است. حفره هایی که در واقع ۲ موقعیت و زمان جدا از هم را به یکدیگر اتصال می دهند.متاسفانه این حفره ها به اندازه ای کوچک است که امکان عبور انسان از میان آن ها وجود ندارد اما برخی از دانشمندان معتقدند شاید امکان دستیابی به یک کرم چاله و راهی برای بزرگ کردن آن به اندازه ای که برای عبور انسان ها یا فضاپیماها کافی باشد، وجود داشته باشد.از نظر تئوری تونل زمان یا یک کرم چاله به جز کمک به سفر به دیگر سیاره ها می تواند فواید دیگری نیز دربر داشته باشد. در صورتی که ۲ سر این تونل در جایی یکسان قرار داشت که میان آن ها زمان و نه فاصله فیزیکی جدایی ایجاده کرده بود، یک فضاپیما می توانست در گذشته و در فاصله ای نزدیک به زمین در آن رفت و آمد داشته باشد. در این صورت شاید دایناسورها می توانستند شاهد فرود این فضاپیما در جایی از زمان باشند.در نهایت شاید دانشمندان تنها سفر به آینده را پدیده ای عملی بیابند زیرا قوانین طبیعت سفر به گذشته را ناممکن ساخته است. از این رو است که رابطه علت و معلولی پا برجاست. برای مثال اگر می توانستید در زمان سفر کنید و به گذشته بازگردید و با انجام کاری از تولد خود در گذشته جلوگیری کنید، چگونه می توانستید در آینده حضور داشته باشید و در زمان سفر کنید؟

رودی جاری به نام زمان
هاوکینگ بر این باور است که بازخورد تابشی می تواند هر کرم چاله ای را که دانشمندان تلاش می کنند برای قابل استفاده شدن بزرگ تر سازند، نابود و آن ها را برای سفر واقعی بی مصرف کند. راه دیگر پیشنهادی وی از این قرار است:زمان مانند یک رود در جریان است و این گونه به نظر می رسد که هر کدام از ما در میان این جریان در حرکت هستیم. اما از دیدگاهی دیگر می توان گفت: زمان در مکان های مختلف سرعت جریان متفاوتی دارد و این کلید اصلی سفر به آینده است. اینشتین برای اولین بار این ایده را که مکان هایی وجود دارد که در آن ها سرعت زمان کاهش یا افزایش پیدا می کند، حدود ۱۰۰ سال پیش مطرح کرد، وی کاملا درست فکر می کرده است. اثبات آن نیز در سیستم ردیابی ماهواره ای زمین یا GPS است که آشکار می کند زمان در فضا از سرعت بالاتری برخوردار است و می توان از این اصل برای سفر به آینده استفاده کرد.

سیاه چاله ها و سفر با سرعت نور
هاوکینگ کلید اصلی سفر در زمان را سیاه چاله ها می داند. اجرامی به شدت جرمگین که حتی نور نیز نمی تواند از دام گرانشی آن ها بگریزد. وی می گوید: سیاه چاله تاثیر قابل توجهی روی زمان دارد و می تواند سرعت آن را بیشتر از هرچیز دیگری در کهکشان کاهش دهد. این همان ویژگی است که سیاه چاله ها را به ماشین های واقعی زمان تبدیل می کند. بر این اساس می توان تصور کرد که فضاپیمایی در مرکز کهکشان راه شیری در اطراف سیاه چاله ای بزرگ در فاصله ای برابر ۲۶ هزار سال نوری در گردش باشد. از زمین این فضاپیما درهر ۱۶ دقیقه یک دور را کامل خواهد کرد. اما برای سرنشینان این فضاپیما زمان به کندی در حرکت است و برای هر ۱۶ دقیقه ای که روی زمین سپری می شود، این افراد تنها ۸ دقیقه از زندگی خود را پشت سر می گذارند. به این شکل ۱۰ سال زمینی سفر در این فضاپیما برای آن ها در واقع 5 سال خواهد بود.این سناریو با اصل سفر در میان کرم چاله ها در تناقض نیست اما ایده ای کاملا غیر عملی است. اما از نظر هاوکینگ احتمالات عملی دیگری نیز وجود دارد: سفر با سرعت بسیاربالا. وی می گوید: این امکان به یکی دیگر از حقایق جهان هستی بستگی دارد. محدودیت سرعت کیهانی که برابر ۲۹۹ هزار و ۳۳۷ کیلومتر برثانیه است یعنی سرعت نور. هیچ چیز توانایی شکستن این رکورد را ندارد و این محدودیت یکی از بهترین اصول به اثبات رسیده علمی است. اما چه باور داشته باشید چه نداشته باشید، سفر در سرعتی نزدیک به سرعت نور می تواند شما را به آینده ببرد. زیرا سفر در این سرعت به معنی ۷ بار چرخش کامل مدار زمین در ثانیه است. در این لحظه است که واقعه ای غیرعادی رخ می دهد و سرعت زمان برای مسافران این سفر سریع السیر نسبت به زمان بقیه جهان به شدت کاهش پیدا می کند و در واقع همه چیز برای این مسافران به کندی سپری خواهد شد.


مقابله با سرعت نور
به گفته هاوکینگ این رویداد باید به منظور محافظت از محدودیت سرعت کیهانی رخ دهد. تصور کنید کودکی در حال دویدن روی فضاپیمایی است که با سرعتی نزدیک به سرعت نور در حرکت است آیا این کودک با حرکت رو به جلوی خود به سادگی در حال شکستن محدودیت سرعت کیهانی نیست؟ پاسخ این سوال «نه» است زیرا قوانین طبیعت با آرام کردن سرعت مسافران این سفر از شکسته شدن قانون محدودیت سرعت جلوگیری خواهد کرد و به این شکل این کودک قادر نخواهد بود به اندازه ای سریع بدود تا بتواند محدودیت سرعت کیهانی را بشکند. زمان همیشه برای محافظت از محدودیت سرعت، سرعت خود را کاهش خواهد داد.هاوکینگ می گوید: این ماهیت چگونگی ممکن بودن سفر به آینده است. تصور کنید فضاپیما ایستگاه خود را در اول ژانویه ۲۰۵۰ میلادی ترک کند و به مدت ۱۰ سال در مدار زمین به حرکت سریع خود ادامه دهد و سرانجام در اول ژانویه سال ۲۱۵۰ متوقف شود. در این مدت زمانی مسافران این فضاپیما تنها یک هفته سفر کرده اند زیرا زمان درون فضاپیما به کندی سپری شده است و تصور کنید زمان بازگشت به زمین با چه جهان متفاوتی مواجه خواهند شد، در واقع در عرض یک هفته این افراد به ۱۰۰ سال بعد سفر کرده اند.در حال حاضر سریع ترین جنبش ها در تونل بزرگ شتاب دهنده ذره ای سرن صورت می گیرد. زمانی که این شتاب دهنده آغاز به کار می کند شتاب در کسری از ثانیه ازصفر به ۹۶ هزار و۵۶۰ کیلومتر بر ساعت می رسد و با افزایش نیرو سرعت ذرات نیز افزایش پیدا خواهد کرد تا زمانی که ذرات ۱۱ هزار بار در ثانیه مسیر تونل را طی می کنند و باز می گردند، سرعتی که نزدیک به سرعت نور است. در واقع این ذرات می توانند به ۹۹/۹۹ درصد از سرعت نور دست پیدا کنند که در این صورت سفر در زمان را آغاز خواهند کرد. ما این واقعیت را با کمک ذرات عجیبی به نام «پیمسون ها» دریافته ایم زیرا طول عمر این ذرات به شدت کوتاه و در حدود ۲۵ بیلیونیوم از ثانیه است اما زمانی که شتاب و سرعت آن ها به این حد دست پیدا می کند، طول عمر آن ها نیز ۳۰ بار بیشتر می شود.برای اعمال چنین شتاب و سرعتی برای انسان باید در فضا بود. این در حالی است که سریع ترین سفر فضایی انسان ها سفر آپولو۱۰ با سرعت ۴۰ هزار و ۲۳۳ کیلومتر بر ساعت بوده است. برای سفر به زمان باید با سرعتی ۱۰ برابر این سرعت در فضا حرکت کرد و برای عملی شدن آن به فضاپیمایی بسیار بزرگ تر نیاز خواهد بود تا بتوان با کمک آن مقادیر زیادی سوخت برای تامین انرژی مورد نیاز چنین سرعتی حمل شود و در پایان این که ما در تئوری تنها می توانیم در طول عمر خود یک بار به سفری بسیار دور دست برویم، چرا که سفری کوتاه به مرز کهکشان راه شیری به تنهایی به ۸۰ سال زمان نیاز خواهد داشت.



تاريخ : ۱۳٩٢/۳/۱٦ | ۳:٠٥ ‎ب.ظ | نویسنده : arash | نظرات ()
  • ویندوز سون | آنکولوژی