کهکشان های رادیویی و بستگانشان، کوازارها و بلازارها نوعی کهکشان فعال هستند که در طول موج های رادیویی، بسیار درخشان هستند، حداکثر درخشندگی آن ها 1039 وات بین 10MHz تا 100GHz می باشد. گسیل امواج رادیویی به خاطر فرآیند سنکروترون است.ساختار مشاهده شده در گسیل امواج رادیویی به وسیله ی بر هم کنش بین فواره های گازی دو گانه و محیط بیرونی تعیین می‌شود که توسط تابش های نسبیتی اصلاح شده است.به ادامه مطلب بروید
 


اکثر کهکشان های میزبان صرفاً کهکشان های بیضوی بزرگ هستند. کهکشان های فعال با طول موج بلند رادیویی نه تنها در نوع خود جالب توجه هستند بلکه بدلیل امکان یافت شدن آنها در فواصل دور، می‌توان از آنها بعنوان ابزار ارزشمندی (معتبری) در کیهانشناسی رصدی بهره گرفت . اخیرا کارهای زیادی بر روی اثرات این اجرام در محیط بین کهکشانی به ویژه در خوشه ها و گروه های کهکشانی انجام شده است.

دجاجه A کهکشانی بسیار غیر عادی است زیرا تابش آن در طول موج های رادیویی در حدود یک میلیون برابر کهکشان عادی است.آنچه هنوز می باید کشف شود ، منبع فوران عظیم این انرژی است، که شاید رمبشی گرانشی یا انفجاری بزرگ در حال وقوع باشد. به نظر می رسد این گسیل ها از دو ناحیه ای به فاصله حدود 50000 سال نوری نسبت به دو طرف دجاجه A تولید می شوند.

منابع رادیویی را می‌توان بنابر قطر ظاهریشان به صورت گسترده یا متراکم طبقه بندی کرد .منابع گسترده قطر زاویه ای از یک ثانیه قوسی دارند و احتمالا گستره قطر آن ها از 10 تا 100 پارسک است.منابع رادیویی متراکم قطر زاویه ای کم تر از یک ثانیه قوسی دارند و قطر واقعی آن ها کم تر از 10 پارسک است.

هزاران منبع رادیویی مجزا کشف شده که بسیاری از آن ها با کهکشان های مرئی مشخص شده اند. یک کهکشان رادیویی عادی مقدار انرژی رادیویی را که گسیل می کند، تقریبا یک میلیونیم انرژی نوری آن است . 

یک کهکشان رادیویی خاص در حدود 100 برابر یک کهکشان رادیویی عادی انرژی رادیویی گسیل می کند: M87 نمونه ای از یک کهکشان بیضوی است که گسیل انرژی رادیویی آن تقریبا 100 برابر گسیل عادی NGC 1068 است.به نظر می رسد که گسیل رادیویی از دو ناحیه با فواصل مساوی از دو سمت کهکشان می آیند.یک عکس با نوردهی کوتاه مدت، زائنده ای شبیه فواره ای را نشان می دهد که نور آن بسیار قطبیده است.این امر دلالت بر یک گسیل سنکروترونی دارد که حاصل حرکت الکترونهای پر انرژی در یکمیدان مغناطیسی است.

گره های روشن این زائده حاکی از چند رویداد انفجاری شدید است. جرم M87 بیش از 100 برابر جرم کهکشان راه شیری است و امروزه معلوم شده است که هسته مرکزی در حدود 5 میلیارد جرم خورشیدی دارد. این هسته چندان متراکم است که می‌توان آن را به یک سیاهچاله کهکشانی تشبیه کرد. فروریزش ماده بر قلب مرکزی هسته ممکن است باعث برونریزی مقادیر عظیم انرژی باشند.

تاریخچه

در سال 1931 مهندس کارل یانکسی عضو آزمایشگاه های بل تلفن ، تصادفا سیگنال های رادیویی را که از فضا های خارج می آمد کشف کرد. آیا این سیگنال ها صرفا نمایانگر یک زمینه کلی از نوفه رادیویی بودند یا به منابع مشخص و جداگانه مربوط می شوند؟ این پرسش را والتر باده در سال 1951 پاسخ داد.

او در حین کار با تلسکوپ 5 متری پالومار از لحاظ اپتیکی یک منبع رادیویی مشخص را به عنوان دجاجه A شناسایی کرد. دجاجه A کهکشانی است با فاصله حدود 700 میلیون سال نوری. ماهیت این منبع تا زمانی که باده هویت آن را مشخص کرد، فهمیده نشده بود. کار باده آغاز عصر نوینی در اختر شناسی، یعنی عصر مشاهدات رادیویی بود.



تاريخ : ۱۳٩۳/٤/٢٧ | ٦:۳٢ ‎ب.ظ | نویسنده : arash | نظرات ()
  • ویندوز سون | آنکولوژی