ترجمه تصویر :

یک ستاره نوترونی باقی مانده یک انفجار ابرنواختر میباشد و به طور فوقالعاده زیاد متراکم میباشد – ستاره نوترونی که در مرکز سحابی خرچنگ میباشد سنگین تر از خورشید مااست ولی اندازه اش به میزان اندازه شهر شیکاگو میباشد !!
به ادامه مطلب بروید

 

1)
ستاره نوترونی چیست؟
ستاره های نوترونی ستاره های در حال مرگی هستند که به نظر میرسند تقریبا از هر طبقه بندی ای حذف شده اند! آنها کوچک و بسیار چگال و با قطر تقریبا 20 کیلومتر و جرم تقریبا 1.5 برابر خورشید ما هستند. از این رو یک قاشق چایخوری از این ستاره ها بر روی زمین وزنی تقریبا برابر 100 میلیون تن خواهد داشت!!!
آنها همچنین با سرعتی بسیار زیاد حول محور خود گردش میکنند. سرعتی حدود 700 بار در ثانیه! و طبق تحقیقی جدید خاصیتی بسیار باور نکردنی دیگر در مورد آنها کشف شده؛ سطح بیرونی این ستاره های متلاشی شده احتمال میرود که 10 میلیارد بار قویتر از فولاد یا هر آلیاژ دیگر زمینی باشد.

این ستاره ها، ستاره های عظیمی هستند که نیروی جاذبه ای بسیار زیاد را از خود نشان میدهند و تنها اجرامی که بیشتر از این ستاره ها چگال و متراکم هستند، سیاه چاله ها هستند.

دانشمندان مایلند ساختار این ستاره ها را درک کنند زیرا اختلالات سطحی و کوهستانهای روی پوسته آنها امکان دارد امواج گرانشی تابش کرده و به ترتیب میتوانند در بعد چهارم( زمان ) ناهماهنگی ایجاد کنند. به خاطر فشار زیاد، عیوب ساختاری و ناخالصی هایی که چیزهایی مثل صخره ها و فولاد را سست میکنند، احتمال اینکه کریستال هایی که در طول دوره تشکیل عناصر به وجود می آیند، تغییر شکل دهند کمتر است. این پوسته میتواند فشار خرد شدنی 10 میلیارد برابر فشاری که برای قالب زنی فولاد به کار میرود را تحمل کند.
----------------------------------------------
2) سحابی چیست ؟

سحابی ابری از ذرات گرد و غبار و گازها در فضا است. (nebula) واژه لاتین برای سحابی است. ستاره شناسان اولیه این اصطلاح را برای کهکشان های دور، یعنی کهکشان های خارج از کهکشان راه شیری مورد استفاده قرار می دادند. چنین کهکشان هایی سحابی برون
کهکشانی نامیده می شدند. این کهکشان ها شبیه به وصله های مه آلود نور در میان ستارگان به نظر می رسیدند.
امروزه، بیشتر ستاره شناسان واژه سحابی را فقط برای ابرهای گرد و غبار و گاز موجود در کهکشان راه شیری و دیگر کهکشان ها مورد استفاده قرار می دهند. آنها این سحابی ها را به دو دسته تقسیم می کنند :سحابی های پراکنده (diffuse) و سحابی های سیاره نما. هردو نوع سحابی، سحابی گازی هم نامیده می شوند.

سحابی پراکنده بزرگ تر از سحابی دیگر است. بعضی از سحابی های پراکنده به قدری گرد و غبار و گاز دارند که می توانند ستاره ای به اندازه خورشید را تشکیل دهد.

یک سحابی پراکنده ممکن است در نزدیکی یک ستاره روشن و بسیار گرم به وجود آید. نور ماورای بنفش متراکمی که از ستاره خارج می شود، اتم های گاز سحابی را انرژی دار می کند و به جرم آن این توانایی را می دهد تا نور ساطع کند. یک سحابی پراکنده از این نوع، سحابی نشری نامیده می شود.

ستاره شناسان باور دارند که بعضی از سحابی های نشری مکان هایی هستند که ستارگان جدید در آنها شکل می گیرند. نیروی جاذبه باعث می شود بخشی از گازها و گرد و غبار سحابی منقبض شود و در داخل یک جرم خیلی کوچک تر و متراکم تر به هم فشرده شود. 

این انقباض برای میلیون ها سال ادامه می یابد. به مرور زمان این جرم به قدر کافی داغ می شود تا بدرخشد و ستاره جدیدی را تشکیل دهد.

در داخل این جرم تشکیل شده از گرد و غبار و گاز، فشار و دما ایجاد می شود.
یک سحابی پراکنده همچنین نزدیک یک ستاره سرد به وجود می آید. در این نمونه نور ماورای بنفشی که از مبدأ ستاره خارج می شود، خیلی ضعیف است و نمی تواند موجب شود تا اتم های گاز سحابی نور ساطع کنند. اما ذرات گرد و غبار موجود در سحابی پراکنده، نور ستاره را بازتاب می دهند. ستاره شناسان این نوع سحابی پراکنده را سحابی بازتاب دهنده می نامند.

اگر یک سحابی پراکنده در ناحیه ای باشد که هیچ ستاره ای در نزدیکی آن نیست، نه نور کافی خارج می کند و نه نوری بازتاب می دهد تا قابل مشاهده شود. چون که در حقیقت، ذرات گرد و غبار سحابی نور را از ستارگانی که آنها را احاطه کرده می گیرد و جذب می کند. ستاره شناسان این نوع سحابی پراکنده را که نمی تواند نوری ساطع کند یا نوری بازتاب دهد، سحابی تاریک می نامند.

سحابی سیاره نما ابرهایی شبیه به توپ متشکل از گرد و غبار و گاز است که ستارگان مشخصی را احاطه کرده است. سحابی سیاره نما موقعی شکل می گیرد که یک ستاره شروع به ریزش به داخل خود و بیرون انداختن و دور ریختن لایه های خارجی تر جوش می کند. موقعی که با تلسکوپی کوچک به سحابی سیاره نما نگاه می کنیم به نظر می رسد که این نوع از سحابی سطح گردی مثل یک سیاره دارد.
-----------------------------------------------------------------------------------
3)ابرنواختر چیست ؟
ابرنواختر (به انگلیسی: Supernova) و یا سوپرنوا پرجرم‌ترین ستاره‌های عالم، زندگی خود را با انفجاری عظیم به نام ابرنواختر به پایان می برند. ستارهماده‌ی خود را به سوی فضا پرتاب می کند و ممکن است درخشندگی آن چند روزی از کل یک کهکشان هم بیش تر باشد. ما هنوز هم می توانیم بقایای درخشان ستاره‌های منفجر شده را، که صد‌ها یا هزاران سال پیش از هم پاشیده‌اند، ببینیم. ابرنواخترها نادر‌اند؛ در کهکشان خودمان به طور میانگین در هر قرن یک یا دوابرنواختر رخ می دهد که برخی از آن‌ها نیز در پس غبار کهکشان پنهان می شوند. آخرین ابرنواختر قطعی که در راه‌شیری دیده‌شد، ابر‌نو‌اختر کپلر در سال ۱۶۰۴ میلادی بود. اما اختر‌شناسان، به‌خصوص رصدگران‌آماتور، تعداد بسیار بیشتری را در دیگر کهکشان‌ها یافته‌اند.

وقتی ستاره‌ای پر‌جرم‌تر از حدود‌۸‌برابر خورشید، ذخیره‌ی هیدروژن خود را به پایان می‌رساند، منبسط شده و به یک ابر‌غول سرخ تبدیل می‌شود. ابر‌غول‌ها، بر‌خلاف غول‌ها،در درون به حد کافی گرم‌اند و می‌توانند کربن و اکسیژن حاصل از هلیم‌سوزی را نیز به جای سوخت مصرف و عناصر سنگین‌تری تولید کنند.ابر‌غول‌ها می‌توانند عناصری به سنگینی آهن تولید کنند.
به دنبال انفجار ابرنواختری یک ستاره نوترونی به وجود می‌آید که احتمال دارد در مرکز پوششی کروی از ابر باشد که این ابر همان مواد ستاره است که به بیرون پرتاب شده‌اند. این سحابی، باقیمانده ابرنواختری (Supernova remnant) نام دارد. باقیمانده‌های ابرنواختری که یک تپنده در میان آن است سحابی باد تپ اختر (Pulsar wind nebula یا به طور مخفف Plerion) نامیده می‌شود.

A R A S H

تهیه کننده مدیر سایت هوش فرازمینی 


تاريخ : ۱۳٩۳/۱٠/٧ | ٩:۳٤ ‎ب.ظ | نویسنده : arash | نظرات ()
  • ویندوز سون | آنکولوژی