یک سیاه چاله در واقع جسدِ یک ستاره مرده غول پیکر هست { البته نه هر ستاره ای } 
ظهور نظریه سیاه جاله ها از سال 1939 توسط رابرت اوپنهایمر {پدر علم بمب اتم " شکل گرفت ... 
هر کهکشانی یک سیاه چاله فعال در مرکزش دارد . ما نیز در راه شیری یک سیاه چاله داریم که 0.2 تا 2.6 میلیون برابر خورشید ما جرم دارد .
یک سیاه چاله دارای جرم مشخصی است که در نقطه ای به نام " تکینگی " متمرکز است . 
این جرم امکان مشخص کردن کره ای را میدهد که به ان افق رویداد یا هوریزون گوییم این افق شعاع نزدیک شدن به سیاه چاله را مشخص میکنه که مانع خروج پرتوها و فرار نور از سیاه چاله میشه ... سیاه چاله ها اثاری از خود نشون نمیدند و انواع مختلفی دارند 
اگر سیاه چاله ای حاصل از نابودی یک ستاره غول پیکر به وجود اید بهش میگیم سیاه چاله ی ستاره ای ... اینها با سیاه چاله های کهکشانی فرق دارند 
یک سوپرنوا { یا ابر نو اختر } در دو حالت ممکنه تبدیل به سیاه چاله بشه :
1)وقتی که مرکز یک ستاره تغیر ماهیت بده و جرمش از حد پایداری ستاره نوترونی بیشتر باشد - در این صورت انهدام گرانشی اجباره ستاره ر و تبدیل به سیاه چاله میکنه 
2)وقتی جرم مرکز ستاره کمتر از جرم بحرانی باشد یعنی جرم زیادی برای تحول نداشته باشه ابتدا تبدیل به ستاره نوترونی میشه و سپس زیر بار گرانشی منهدم و نهایتا تبدیل به سیاه چاله
به طور خلاصه سیااه جاله عبارتست از :
پیروزی نیروی گرانشی بر ماده محلی و هر انچه در اطرافش هست را میبلعد - از جمله ستارگان خاکستر ستارگان و هر جرم اطرافش را حتی نور را هم میبلعد برای همین نامرئی هستند

A R A S H

 

تهیه کننده مدیر سایت هوش فرازمینی 

 



تاريخ : ۱۳٩۳/۱٠/٧ | ٩:۳٦ ‎ب.ظ | نویسنده : arash | نظرات ()
  • ویندوز سون | آنکولوژی