ده سال از فرود بر روی تایتان قمر زحل گذشت
ساعت ۱٠:۳٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱٠/٢٦   کلمات کلیدی: دانستنی های نجوم

تیتان بزرگترین قمر سیاره‌ی زحل، محیطی را به نمایش می‌گذارد که به نظر می‌رسد در منظومه‌ی شمسی بی‌نظیر باشد. این قمر با قطر ۵۱۵۰ کیلومتر دومین قمر بزرگ منظومه شمسی است که از سیاره عطارد و ماه زمین نیز بزرگتر است. فاصله آن از زحل ۱۲۲۱۶۰۰ کیلومتر است و در مدت ۹۴/۱۵ روز بدور آن می‌گردد.
کاشف آن ستاره‌شناس مشهور کریستین هویگنس بود که در سال ۱۶۵۵ آن را در اطراف زحل مشاهده کرد. شناخت ما از این قمر بیشتر مرهون مشاهدات رصدی و اکتشافات نزدیک سفاین پایونیر و وویجر می‌باشد. در حال حاضر نیز سفینه اکتشافی کاسینی ـ هویگنس مأموریتی جدید را در منظومه‌ای زحل آغاز کرده‌اند که تا چند سال ادامه می‌یابد و امید می‌رود اطلاعات جدید و بیشتری نسبت به گذشته در اختیار بشر قرار دهد.

به ادامه مطلب بروید
 

● شناخت فعلی ما از تیتان
اطلاعات بشر از این قمر تا اواخر قرن نوزدهم بسیار ناچیز و اندک بود تا اینکه در سال ۱۹۰۳ میلادی اولین نشانه‌های وجود جوّ در پیرامون آن توسط یک ستاره‌شناس اسپانیایی به نام «خوزه کماس سولا» اعلام گردید. سولا متوجه شده بود که لبه‌های تیتان نسبت به مرکزش تیره‌تر دیده می‌شوند.
این موضوع بر این نکته دلالت داشت که احتمالاً جوّی نسبتاً غلیظ تیتان را دربرگرفته است. بعدها ستاره‌شناس آمریکایی جرالد کوئیپر با بررسی طیف نور بازتابی از سطح تیتان متوجه خطوط طیفی گاز متان شد که برای یک قمر بی‌سابقه و تعجب‌آور بود. البته این گاز قبلاً در سیارات غول‌پیکر منظومه‌ی شمسی کشف شده بود ولی برای اولین بار بود که در یک قمر کوچک و سنگی یافت می‌شد.
به نظر می‌رسید این قمر به دلیل دمای بسیار پایین و گرانش خود توانسته است این گاز را حفظ کند. حال سؤال اساسی این بود که منشاء این گاز از کجاست؟ همچنین ستاره‌شناسان متوجه شدند که در تیتان ابرهایی نیز وجود دارد و برخی مواد هیدروکربنی در آن یافت می‌شود. این شواهد می‌تواند وجود گونه‌ای از حیات اولیه را در آن پیش‌بینی نماید. آنان دو مدل برای جوّ تیتان را ارائه دادند:
 در مدل اول برای تیتان جوّی از گاز متان با فشار تقریبی ۲ درصد فشار جوّ زمین پیش‌بینی شد که از جوّ سیاره‌ی مریخ غلیظ‌تر بود. در این جوّ رقیق گرمای خورشید دوردست محبوس نمی‌شود لذا باید محیطی بسیار سرد باشد.
 در مدل دوم تیتان جوّی چگال شامل گاز نیتروژن و متان دارد که متان درصد کمی از جوّ آن را تشکیل می‌دهد. بدلیل چگالی بیشتر گازها در این مدل احتمال بدام افتادن گرمای خورشید بواسطه‌ی اثر گلخانه‌ای وجود دارد. در این مورد مشاهدات در محدوده‌ی فرکانس‌های رادیویی و فروسرخ نتوانست دمای سطحی تیتان را بطور قطعی و مطمئن تعیین کند ولی در دهه‌ی ۱۹۷۰ با پیشرفت ابزارهای فنی و رصدی مشخص شد که تیتان دمای بسیار کمی دارد و تقریباً به همان میزانی است که در چنین فاصله‌ای از خورشید انتظار می‌رود این موضوع نشان می‌داد که تیتان نمی‌تواند جوّ غلیظی از نیتروژن داشته باشد.
نخستین سفینه‌ای که به زحل رسید پایونیر ۱۱ بود این سفینه بعد از پرتاب در سال ۱۹۷۳ از کنار سیاره‌ی مشتری گذشت و در سال ۱۹۷۹ به زحل رسید. پایونیر ۱۱ حلقه‌ای جدید را در اطراف زحل آشکار ساخت و تصاویری از تیتان تهیه کرد که جزئیات جدید کمی را به نمایش می‌گذاشت. سفینه‌ی وویجر ۱ نیز سفینه‌ی دیگری بود که پس از پرتاب در سال ۱۹۷۷ در سال ۱۹۸۰ از کنار زحل گذر نمود. این سفینه تصاویر و اطلاعات با ارزشی ارسال کرد که بارزترین آن تصاویر نسبتاً نزدیک از تیتان بود. این سفینه با عبور از فاصله‌ای ۴۰۰۰ کیلومتری تیتان مشخص کرد که واقعاً تیتان جوّی غلیظ و نارنجی رنگ دارد. این تصاویر نشان داد که تیتان ابرهایی گسترده دارد که سطح آن را پنهان کرده‌اند.
دوربین‌های سفینه نشان داد که در نیمکره شمالی تیتان ابرها کمی تیره‌تر از نیمکره جنوبی است. شواهد دیگر نیز گویای وجود دریاهایی منجمد و قیر مانند بر سطح تیتان بود. سفینه‌ی وویجر ۲ نیز در سال ۱۹۸۱ به زحل رسید ولی بدلیل دوری بسیار آن از تیتان نتوانست اطلاعاتی دقیق‌تر از وویجر۱ به زمین بفرستد.
در این قمر همانند زمین جزء اصلی و غالب نیتروژن مولکولی است و متان فقط حدود ۶ درصد ترکیب جوّی تیتان را تشکیل می‌دهد. فشار سطحی تیتان ۶/۱ برابر فشار سطحی زمین است با این تفاوت که اندازه تیتان کوچکتر است. طبق یـافته‌هـای سفاین وویجر دمای سطحی تیتان Cْ۱۷۹ـ (Fْ۲۹۰ـ) است که در این دما امکان اثر گلخانه‌ای وجود دارد ولی در این دما آب به صورت مایع نخواهد بود.جوّ مه‌آلود تیتان نیز بواسطه‌ی تولید مه‌دود فتوشیمیایی است.
دستگاه‌های طیف‌سنجی مادون قرمز سفاین وویجر مقادیری از محصولات واکنش‌های فتوشیمیایی اولیه‌ی متان را ثبت کردند که شامل اتان ـ استیلن و پروپان بود. همچنین متان با اتمهای نیتروژن واکنش می‌دهد و نیتریلهایی مانند سیانید هیدروژن را بوجود می‌آورند. وجود چنین واکنشها و گازهایی آسمانی مه‌آلود به تیتان می‌دهد بطوری که یک شخص ایستاده بر سطح آن روشنایی‌ای به میزان ۰۱/۰ روشنایی جوّ زمین دریافت خواهد کرد.

● اما منشاء نیتروژن مولکولی تیتان چیست؟
در حالی که ماده‌ی اخیر جزء اصلی و اولیه جوّ تیتان می‌باشد. آیا نیتروژن به هنگام تشکیل تیتان انباشته شده است یا محصول فرعی ماده‌ای موسوم به آمونیاک است که به هنگام پیدایش تیتان وجود داشته است؟ جستجو و بررسی گاز آرگون در جو تیتان می‌تواند پاسخی به سؤال فوق باشد چرا که این ماده در ابر خورشیدی اولیه که منشاء منظومه شمسی بوده وجود داشته است.
جالب آنکه این دو گاز در دمای مشابهی منجمد می‌شوند. اگر نیتروژن مولکولی در ابر خورشیدی اولیه منشاء نیتروژن تیتان باشد پس نسبت فراوانی گاز نیتروژن به آرگون در ابر خورشیدی اولیه باید در تیتان نیز برقرار باشد. چنین یافته‌ای ما را در درک صحیح منشاء جو سیارات یاری خواهد کرد. یافته دیگر آنکه مقادیری از هیدروکربن‌های یافت شده در جوّ تیتان به شکل مه‌دود وجود دارد که سطح آن را تیره کرده است. در واقع مقدار کمی از ترکیبات مولکولی نظیر سیانید هیدروژن و استیلن با هم ترکیب شده و طی فرایندی به نام پلیمریزاسیون زنجیره بزرگتری از مواد را بوجود می‌آورند که نتیجه آن آئروسل‌ها (مواد معلق هیدروکربنی) اضافی در تیتان است که این مواد به آرامی بر سطح تیتان می‌نشینند.
بطور نظری مدت انباشته شدن آئروسل‌ها بر سطح تیتان بیش از عمر منظومه‌ی شمسی است نتیجه آن نیز تشکیل اقیانوسی عظیم از مواد هیدروکربنی دیگر سازنده‌هاست که عمق متوسط آن بیش از یک کیلومتر خواهد بود. همچنین مقادیری از متان مایع می‌تواند با اتان مخلوط شده و بطور نظری منبعی دائمی برای تولید گاز متان در جوّ تیتان باشد. نظیر چنین پدیده‌ای در اقیانوسهای زمین نیز رخ می‌دهد که فراهم‌کننده‌ی بخار آب در جوّ زمین است. اطلاعات راداری و مادون قرمز نزدیک از سطح تیتان نشان‌دهنده آن است که گرچه اقیانوسی وسیع در آن وجود ندارد ولی می‌توان دریاچه‌ها یا دریاهایی در آن یافت.
همچنین به نظر می‌رسد در تیتان بادهایی نیز وجود داشته باشد اما امکان بررسی بادها از زمین در بهترین وضعیت نیز بسیار دشوار است. دستگاه‌های مستقر بر کاوشگر هویگنس اندازه‌گیری و بررسی بادهای تیتان را برای ما انجام خواهند داد. سطح تیتان با دوربین‌های سفینه‌ی وویجر در طول موجهای نور مرئی قابل مشاهده نبود. تمام دانسته‌های موجود از ظاهر سطحی تیتان حاصل اندازه‌گیری‌های راداری از زمین و بیشتر تصاویر اخیر نیز با تلسکوپ فضایی هابل در طول موجهای بلندتر از طول موجهای مورد استفاده در دوربین‌های وویجر بدست آمده است.
تصاویر تلسکوپ فضایی هابل از سال ۱۹۹۴ به بعد درخشندگی متفاوتی را بر سطح تیتان آشکار ساخت که این موضوع دلالت دارد بر اینکه یک ناحیه‌ی وسیع به اندازه یک قاره در سطح تیتان وجود دارد که بوضوح در طول موجهای مرئی و مادون قرمز نزدیک درخشان‌تر از دیگر نقاط سطح تیتان دیده می‌شود.
بررسی‌های اولیه نشان می‌دهد که ناهمواری یا فلات نمی‌تواند سیمای متفاوت موجود در تصاویر را توضیح دهد، بلکه تغییرات درخشندگی باید تا حدودی بدلیل وجود ترکیبات متفاوت و یا مواد نرم باشد. همانند دیگر اقمار بیرونی منظومه شمسی انتظار می‌رود تیتان بطور بارزی دارای یک پوسته از جنس یخ آب باشد.
در حالیکه آب در دمای مناطق خارجی منظومه شمسی همانند سنگهای سخت و جامد یافت می‌شود. شواهد طیفی ضعیفی نیز یافت شده که مؤید وجود یخ آب به همراه مقداری مواد تیره بر سطح تیتان است. به همین دلیل دانشمندان نتیجه‌گیری کرده‌اند که ماده‌ایی بر سطح تیتان وجود داد که با یخ آب پوشیده شده است. اندازه تیتان نیز به تنهایی گویای آن است که احتمالاً سطحی همانند قمر مشتری «گانیمد» دارد و تا حدی دارای طبقات یخی دگرگون شده و البته دهانه‌دار و پیر است.
اگر فعالیت تکتونیکی تیتان گسترده‌تر از گانیمد نباشد ممکن است نواحی مدور دهانه‌های برخوردی سطح تیتان مخزنی مناسب برای دریاچه‌های هیدروکربنی مایع باشد. همچنین برخورد شهاب‌سنگها می‌تواند موجب شکستگی لایه‌ها تا عمق ۱ تا ۳ کیلومتری شود و موادی متخلخل را به سطح بیاورد که رگولیت نام دارد. حفره‌های موجود در این ماده می‌تواند به خوبی مخزنی زیر سطحی و مناسب برای هیدروکربن‌های مایع فراهم نماید. در مقایسه با گانیمد، تیتان احتمالاً از بیش از ۱۵ درصد آمونیاک ترکیب شده است زیرا آن در ناحیه‌ای سرد از مدار زحل تشکیل شده است. همچنانکه سطح یخی تیتان منجمد می‌شود آب آمونیاکی مایع به زیر سطح آن فشار وارد می‌کند.
این مایع پوسته‌ی یخی سطح تیتان را به حالت شناور درمی‌آورد و ماگمای آب آمونیاکی راهش را از میان شکافهای سطحی باز کرده و موجب آثار سطحی عجیب در آن می‌شود. اندازه‌گیری‌ چگالی سطحی تیتان نشان می‌دهد که نیمی از آن سنگی (سیلیکاتی) و نیمی یخ آب است. در زمان تشکیل تیتان، متان و آمونیاک می‌توانسته‌اند با یخ آب مخلوط شوند. پیدایش تیتان حاصل به هم پیوستگی مواد در دمای نسبتاً کم است بطوری که مواد سنگی در مرکز تجمع کرده و هسته چگالی آن را تشکیل داده‌اند و اطراف آن نیز با لایه‌ای از یخ آب، آمونیاک و متان (پوسته) احاطه شده است.
مخلوط آب و آمونیاک می‌تواند تضمینی باشد بر اینکه هنوز هم درون تیتان بصورت بخشی غیرجامد است چرا که آمونیاک بطور موثری همانند یک ضد یخ عمل می‌کند. از طرفی فروپاشی مواد رادیواکتیو موجود در سنگهای درونی گرمای لازم را برای هسته و لایه‌های اطراف آن تأمین و وجود یک لایه‌ی مایع را در بخش زیرسطحی تیتان امکان‌پذیر می‌سازد.
متان محبوس در پوسته‌ی یخی تیتان طی فرآیندهای آتشفشانی (گازفشانی) رها شده و می‌تواند تأمین‌کننده متان جوّ تیتان به مدت طولانی باشد. مه‌دود غلیظ جوّ تیتان مانع شد تا سفاین و ویجر از سطح آن تصویر دقیق تهیه کنند و تصاویر فقط چهره‌ی نارنجی رنگ بی‌روحی از تیتان به نمایش گذاشتند.
این هیدروکربن‌ها بواسطه‌ی واکنشهای برخوردی امواج ماوراءبنفش خورشید و الکترونهای ناشی از گردش سریع مغناطیس کره‌ی زحل با جو تیتان حاصل شده‌اند. محتملاً هیدروکربن‌های تولید شده در جوّ تیتان چگالش یافته و به صورت باران بر سطح تیتان ریزش می‌کنند. بنابراین ممکن است دریاچه‌هایی از متان و اتان که بوسیله‌ی حاشیه دهانه‌های برخوردی احاطه شده‌اند وجود داشته باشد.
سطح پنهان تیتان ممکن است آثاری عجیب و مرموز نظیر کوههای فرسایش یافته حاصل باران هیدروکربنی و شاید رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و آبشارهایی از مایعات عجیب را به نمایش بگذارد.
همچنین محتمل است گاه و بیگاه ماگمایی از آب آمونیاکی از داخل تیتان فوران نماید و بر سطح آن پخش شود. نکته دیگر آن است که مدار تیتان به گونه‌ای است که آن در داخل و خارج مغناطیس کره زحل حرکت می‌کند. هنگامی که تیتان از مغناطیس کره زحل خارج می‌شود در معرض باد خورشیدی قرار می‌گیرد بنابراین ممکن است اثرات متقابل آن همانند اجرام دیگر منظومه شمسی نظیر مریخ، زهره یا دنباله‌داران باشد. لازم به ذکر است این اجرام واکنش متقابل قابل توجهی با باد خورشیدی داشته و همانند تیتان دارای جوّ هستند ولی میدان مغناطیسی داخلی قوی ندارند.
اثرات متقابل تیتان با مغناطیس کره‌ی زحل راه را برای ورود پلاسمای مغناطیس کره زحل به جو تیتان و هم فرار ذرات جوی از آن فراهم می‌سازد. نتایج سفینه وویجر نشان می‌دهد که این اثرات متقابل تولید ستونی از ذرات خنثی را می‌کند که می‌تواند تیتان را به یک منبع بالقوه از پلاسمای مغناطیس کره‌ی زحل تبدیل نماید. ویژگیهای این ستون بوسیله‌ی مدارگرد کاسینی مطالعه و بررسی خواهد شد.
واکنش متقابل ذرات یخ و غبار موجود در حلقه‌های زحل نقش مهمی در به حرکت درآوردن غبار به سوی ستون گازی تیتان و شارژ آنها بازی می‌کند. هنگامی که غبار شارژ می‌شود آن همانند ذرات مداری خنثی عمل کرده و از قوانین کپلر تبعیت می‌کنند. همچنین بطور جزیی همانند یک ذره‌ی باردار در مغناطیس کره‌ی زحل حرکت می‌کند. واکنش متقابل غبار با مغناطیس کره‌ زحل به دانشمندان این امکان را می‌دهد که جزئیات بیشتری را از چگونگی برهم‌کنش غبار با پلاسما بدست آورند.
محتمل است در آسمان تیتان طوفان‌های الکتریکی و آذرخش نیز وجود داشته باشد.
در این مورد سفینه‌ی کاسینی آذرخش‌های مرئی را جستجو خواهد کرد و به انتشارات صوتی که می‌تواند به هنگام تخلیه الکتریکی در باند عریض نشر الکترومغناطیس آشکار شود گوش خواهد داد. این انتشارات دارای یک کاهش تن با زمان می‌باشد زیرا فرکانسهای بالا قبل از فرکانسهای پایین می‌رسند.
وجود رعد و برق‌ها در مغناطیس کره‌های زمین و مشتری ثبت و آشکار شده‌اند. آنها می‌توانند بوسیله‌ی دستگاه‌های ثبت موج پلاسما و رادیو از فواصل دور آشکار شده و در تخمین فرکانس آذرخش‌ها استفاده شوند. تیتان ممکن است خود ایجادکننده میدان مغناطیسی باشد. نتایج حاصل از سفینه‌ی گالیله در محدوده‌ی سیاره‌ی مشتری نشان داد که احتمالاً یک منبع تولیدکننده میدان مغناطیس قمر مشتری «گانیمد» را همراهی می‌کند.

● مأموریت کاوشگر هویگنس
کاوشگر هویگنس بوسیله‌ی سفینه‌ی کاسینی تا رسیدن به منظومه‌ی زحل و مقصد نهایی‌اش حمل شد. این کاوشگر با تسمه‌هایی به کاسینی متصل و بسته شده است و انرژی الکتریکی آن از طریق یک کابل مرکزی تأمین می‌شود. هویگنس در یک سفر طولانی و نزدیک به هفت سال در حالت غیرفعـال بـوده و فقط هر شش مـاه یکبـار به مدت سه ساعت دستگاه‌هـای آن روشن و تست می‌شوند. حدود ۲۰ روز قبل از برخورد هویگنس با جو فوقانی تیتان یعنی در ۲۴ دسامبر ۲۰۰۴ از کاسینی جدا خواهد شد. با قطع کابل مرکزی و جدا شدن کمربندهای اتصال، هویگنس بصورت جهشی از سفینـه‌ی مـادر جدا و آزاد شده و پرواز در یک مسیر موشکی (بالستیکی) را به سوی تیتان آغاز خواهد کرد.
کاوشگر برای ثبات و پایداری بیشتر با سرعت ۷ دور در دقیقه بدور خود خواهد چرخید. زمان‌سنج‌های سیستم‌های کاوشگر نیز قبل از رسیدن آن به جو بالای تیتان روشن خواهد شد. دو روز بعد از جدا شدن کاوشگر هویگنس، مدارگرد کاسینی تصحیحی در مدار حرکتی خود انجام خواهد داد تا مدارگرد به هنگام داخل شدن هویگنس به جو تیتان به آن توجه داشته باشد. همچنین این مانور هندسه مداری موردنظر را برای برقراری ارتباطات رادیویی آن با کاوشگر هویگنس ایجاد خواهد کرد.
کاوشگر هویگنس حامل دو فرستنده مایکرویو در باند S و دو آنتن می‌باشد که آنها امواج رادیویی را در مدت فرود کاوشگر به مدارگرد کاسینی ارسال می‌کنند. فرود کاوشگر در ۱۴ ژانویه ۲۰۰۵ انجام خواهد شد در این زمان هویگنس با سرعت تقریبی ۲۲۰۰۰ کیلومتر بر ساعت وارد جو تیتان خواهد شد. آن به گونه‌ای طراحی شده است که بتواند در برابر سرمای بسیار زیاد فضا (حدود Cْ۲۰۰-) و گرمای شدید آن به هنگام برخورد با جو تیتان حدود Cْ۱۵۰۰ مقاومت کند.
چترهای هویگنس به نزول آرام آن در جوّ تیتان کمک خواهد کرد در این هنگام نیز کاوشگر می‌تواند برنامه‌ی متمرکز مشاهدات علمی از تمام جوانب سطح تیتان را انجام دهد. تا زمانی که سرعت کاوشگر به حدود ۱۴۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد پوشش کاوشگر بواسطه‌ی چتر نجات هدایتی حفظ می‌شود.
وقتی که چتر اصلی ۳/۸ متری باز شود فـرودی پـایدار و آرام را تضمین خواهد کرد. چتر اصلی موجب کاهش سرعت کاوشگر شده و موجب می‌شود تا به هنگام جدا شدن چتر هدایتی از کاوشگر، کاهش‌دهنده سرعت و سپر حرارتی عملکرد مناسبی از خود نشان دهند. چتر اصلی حدود ۹۰۰ ثانیه بعد از ورود کاوشگر به جو فوقانی تیتان بیرونی زده می‌شود و در نهایت مدت نزول به حداکثر ۵/۲ ساعت بالغ خواهد شد.
در مرحله بعد یک چتر کوچک‌تر نیز به قطر ۳ متر باز می‌شود تا به پایداری کاوشگر در حالت فرود و نشستن کمک کند. در مرحله‌ی اول فرود، دستگاه‌های مستقر بر هویگنس بوسیله‌ی یک زمان‌سنج کنترل و تنظیم می‌شوند. در ۱۰ تا ۲۰ کیلومتری پایانی فرود دستگاه‌ها براساس ارتفاع اندازه‌گیری شده بوسیله ارتفاع‌سنج راداری تنظیم می‌شوند. در تمام مدت نزول،‌ دستگاه تعیین ساختار جوّی هویگنس، خواص فیزیکی جوّ تیتان را اندازه‌گیری خواهد کرد. دستگاه کروماتوگراف گازی و طیف‌نگار جرمی ترکیبات شیمیایی جو تیتان را متناسب با ارتفاع از سطح تیتان تعیین می‌کنند.
دستگاه‌های جمع‌آوری کننده‌ی آئروسل‌ها و تجزیه‌کننده حرارتی، ذرات آئروسل (ذرات جامد و مایع ریز معلق در جو) را بررسی خواهند کرد. دستگاه اخیر مواد فوق را حرارت داده و بخار حاصل را برای تجزیه و آنالیز به دستگاه کروماتوگراف و طیف‌سنج می‌فرستد. تابش‌سنج طیفی و تصویربردار نزولی هویگنس نیز تصاویری را از تشکیلات ابری و عوارض سطح تیتان تهیه می‌کند. همچنین میزان رؤیت‌پذیری را در جو تیتان مشخص می‌نماید.
همزمان با نزدیک‌تر شدن نمای سطحی تیتان از خلال ابرها، دستگاهی با روشن شدن یک لامپ و اندازه‌گیری طیف بازتاب سطحی تیتان شروع به کار خواهد کرد. به هنگام نزول کاوشگر، انتقال و جابجایی داپلری امواج رادیویی هویگنس با دستگاه آزمایش باد داپلر مستقر در مدارگرد کاسینی اندازه‌گیری خواهد شد و بدین ترتیب بادها، تندبادها و آشفتگی‌های جوّی تیتان تعیین و بررسی می‌شوند.
همزمان با جابجایی کاوشگر بواسطه‌ی وزش بادهای جوّی تیتان، فرکانس امواج رادیویی ارسالی آن به مدارگرد کاسینی به آرامی و همانند اثر شناخته شده داپلر تغییر می‌کند (مشابه تغییر فرکانس سوت قطار به هنگام نزدیک شدن و دور شدن از ناظر) چنین تغییراتی در فرکانس امواج می‌تواند سرعت حرکت باد را تعیین نماید.
هنگامی که کاوشگر به نقطه فرودش نزدیک می‌شود اطلاعات سطح تیتان موجب فعال شدن گیرنده‌هایی خواهد شد که خواص سطح تیتان را نیز اندازه‌گیری خواهند کرد. در این زمان سرعت برخورد هویگنس با سطح تیتان حدود ۲۵ کیلومتر بر ساعت خواهد بود. اگر کاوشگر در محیطی سیّال (مایع) فرود آید دستگاه‌های آن خصوصیات سیّال را نیز اندازه‌گیری خواهند کرد در حالیکه کاوشگر می‌تواند برای چند دقیقه به حالت شناور درآید.
اگر هویگنس در اتان مایع فرود آید نمی‌تواند به مدت طولانی اطلاعات ارسال کند زیرا دمای بسیار پایین اتان مایع (حدود Cْ۱۸۰-) عملکرد باطری‌ها را مختل خواهد کرد. بعلاوه اگر اتان مایع به داخل تجهیزات علمی آن نفوذ کند مخابره‌ی اطلاعات آن مختل و احتمالاً متوقف خواهد شد.
در حالت خوشبینانه کاوشگر می‌تواند حداکثر به مدت ۳۰ دقیقه به ارسال اطلاعات به کاسینی ادامه داد.
این در حالتی است که امید به عملکرد مطلوب باطری‌های کاوشگر وجود داشته باشد و مدارگرد کاسینی نیز در بالای افق کاوشگر قرار داشته باشد. ربوت اکتشافی کاسینی ـ هویگنس در ۱ ژولای ۲۰۰۴ به زحل رسید. کاوشگر هویگنس وظیفه اش در ژانویه ۲۰۰۵ انجام خواهد داد ولی کاسینی حداقل تا سال ۲۰۰۸ در میان حلقه‌ها و اقمار زحل انجام وظیفه خواهد کرد. در ۲۶ اکتبر ۲۰۰۴ کاسینی نزدیکترین مواجه را با تیتان خواهد داشت به گونه‌ای که ارتفاع آن از سطح تیتان فقط ۱۲۰۰ کیلومتر خواهد بود.
اولین پرواز کاسینی بر فراز تیتان در ۲ ژولای ۲۰۰۴ و از ارتفاع بیش از ۳۴۰۰۰۰ کیلومتری صورت گرفت. چهار سال بعد مدارگرد کاسینی چهل و پنجمین پرواز خود را بر فراز تیتان به فاصله تقریبی ۹۵۰ کیلومتر از آن انجام خواهد داد.
در ژانویه ۲۰۰۵ کاوشگر هویگنس که به سفینه‌ی کاسینی متصل است از میان جوّ تایتان گذشته و بر سطح آن فرود خواهد آمد. لازم به ذکر است مأموریت کاسینی در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۸ کامل می‌شود یعنی چهار سال بعد از رسیدن آن به زحل و ۳۲ روز بعد از آخرین پروازش بر فراز تیتان در ۲۸ می ۲۰۰۸ انجام خواهد شد.

اشتراک گذاری با منبع انجام شود 

.: Weblog Themes By M a h S k i n:.