تصاویری از بزرگترین سیارک منظومه شمسی

سرس 950 کیلومتر وسعت داشته و در سال 1801 کشف شد. در ماه ژانویه محققان کشف کردند که آب از سطح این سیارک با سرعت شش کیلومتر در ساعت به بیرون می‌جوشد.

 

رصدهای انجام شده توسط تلسکوپ هرشل سازمان فضایی اروپا نشان می‌دهد که این آب احتمالا از آبفشان و یا آتشفشان یخ بیرون می‌زند.

 

سرس در یک کمربند سیارکی میان مریخ و مشتری به دور خورشید می‌چرخد و بسیار شبیه قمر اروپای مشتری و انسلادوس زحل است. این دو قمر به عنوان منابع احتمالی حیات محسوب می‌شوند.

 

حضور یا عدم حضور آب در اجسامی مانند سرس می‌تواند با منشا حیات بر روی زمین و مهاجرت مقیاس بزرگ سیاراتی مانند مشتری ارتباط داشته باشد.

 

یک سناریو بر این اساس است که مهاجرت سیارات غول‌پیکر باعث توزیع جمعیت سیارکهای یخی و صخره‌ای و دنباله‌دارهایی شد که به زمین و ماه برخورد و مولکول‌های آلی و آب را به زمین منتقل کرده بودند.

 

سرس دوبرابر قمر استلادوس بوده که گفته می‌شود از آب مایع در زیر سطح خود برخوردار است.

 

فاصله این قمر با خورشید سه برابر دورتر از زمین بوده اما به اندازه کافی برای ذوب شدن یخ و بازسازی آن گرم می‌شود.

 

فضاپیمای داون از زمان پرتاب در سال 2007 تاکنون از پیش‌سیاره وستا در فاصله 168 میلیون کیلومتری سرس دیدن کرده است.

 

فاصله میان وستا و سرس بسیار بیشتر از فاصله بین خورشید و زمین است.

 

این فضاپیما در طول 14 ماده گردش خود در مدار وستا، اطلاعات خیره‌کننده‌ای از جمله تصاویر سطح دهانه‌دار این سنگ آسمانی و سرنخ‌های مهمی در مورد تاریخچه زمین شناسی آن ارائه کرد.

 

وستا و سرس دو مورد از بزرگترین اجسام موجود در کمربند اصلی سیارکی منظومه شمسی هستند.

/ 0 نظر / 72 بازدید