همه چیز در مورد دنباله دارها

معمولا هر دنباله دار از سه بخش تشکیل شده :

بخش اول : هسته با قطر چند کیلومتر شامل یخ  و گازهای منجمد است

بخش دوم : توده ابر مانند که سر دنباله دار با قطر چند صد هزار کیلومتر است و به کمک برهم کنش با تابش خورشیدی اشکار سازی میشوند .

بخش سوم انوااع دنباله دار ها به دو نوع تقسیم بندی میشوند نوع اول دنباله گرد و غبار دارند که در اثر نور خورشید منعکس میشوند زرد و کم رنگ هستند و همان طیف خورشید را دارا هستند . نوع دوم نیز دنباله گازی که بدلیل وجود منواکسید کربن یونیذه شده و ابی رنگ دیده میشوند و دنباله انها ممکن هست به صدها کیلومتر هم برسد .

{{دنباله دارها در واقع باقی مانده تولد منظومه شمسی یعنی 4.6 میلیارد سال پیش هستند ... برخی از محققین معتقدند که ممکنه اب روی زمین از جنس اب موجود و یخ زده در دنباله دارها هست که البته با تحقیقات اخیر روی دنباله دار روزتا این مساله فعلا رد شده است و جنس اب روی دنباله دار روزتا با جنس اب روی زمین متفاوت میباشد }}

 

دنباله دارها وقتی به درون منظومه شمسی حرکت میکنند و به خورشید نزدیک میشوند به علت باد و فشار تابشی خورشیدی دم دنباله دارها درخلاف جهت خورشید قرار میگیرد یخ سطح انها اب میشود و کریستالی از غبار و یخ در دم ان شکل میگیرد .

در قرن 17 بر اساس محاسبات نیوتون و کپلر متوجه شدیم دنباله دارها نیز از همان قوانین حرکت سیارات پیروی میکنند. ادموند هالی موفق شد که دوره تناوب و مدار دنباله دار درخشانی را که بعدها به نام خودش ثبت و معروف شد تعین کند .

مدار بیشتر دنباله دارها بیضوی است مدار برخی نیز هزلولی و سهموی هر بار که دنباله داری خورشید را دور میزند کشش شدیدی از سمت خورشید به انها وارد میگردد . حتی ممکنه دنباله دار را تکه تکه کند . برخی نیز موقع ورد به منظومه شمسی تحت تاثیر جاذبه غول های گازی به خصوص مشتری قرار میگیرند و منحرف میشوند . اما دنباله دارها از کجا میایند ؟

در اواخر دهه 40 میلادی اخترشناس هلندی به نام یان اوورت با مطالعه روی 46 دنباله دار بلند دوره {با دورهای بیش از 200 سال } متوجه شد که این دنباله دارها از تمام جهات به سوی خورشید میایند پس منبعشان باید کره ای شکل باشد و از انجایی که مدار این دنباله دارها بسیار کشیده است پس این کره میبایست شعاعی حدود 200 هزار واحد نجومی یا 3 سال نوری داشته باشد . تعداد دنباله دارهای موجود در این ابر حدود 100 میلیارد عدد تخمین زده شده اما این قسمت انقدر از ما دور است که گرانش خورشیدی بر انها بسیار ضعیف میباشد . و حتی برخی از این دنباله دارها تحت تاثیر گرانش ستاره های همسایه قرار میگیرند .

اما برخی از دنباله دارها هم هستند دوره تناوب کوچکی دارند  کمتر از 200 سال . تقریبا در صفحه منظومه خودمان هستند . پس منبع انها ابر اوورت نیست . اخترشناسان من بع انها را قرصی فرضی در ورای سیاره نپتون امروزه این مکان را " کمربند کوئیپر " مینامند .

نویسنده : آرش آریامنش- وبلاگ هوش فرازمینی 

/ 0 نظر / 82 بازدید